Author Archives: Musikatzen

2017: lehen herenaren kontzerturik onenak

Jadanik urtearen lehen herena (eta zertxobait gehiago) joan zaigu baina… zergatik itxaron hilabetea amaitu arte “onenen” zerrendak osatzeko? Hemen doaz hilabete hauetako kontzerturik onenak:

1.     Urtarrila.
Bilboko Santana 27 lokala ia erori egin zen Sum 41 Kanadiarrekin. Askok hasieretako skate-punkagatik oroituko dituzten arren, eboluzio ederra jasan du taldeak eta kanta bikainez beteriko saioa eskaini zuten. Zalegoak lagundu egin zuen, eta Deryck abeslariak eszenako frontman onenetarikoa dela erakutsi zuen. Egia da Euskal Herria talde onez josia dugula, baina egia da baita zenbaitetan atzerrikoengandik ikasteko asko ditugula!
Hilabete onetan Kokein edota Willis Drummond modukoen birak aurrera jarraitu zuen, Cobrak kontzertuak eskain zituen han hemenka, Belakok bere biraren amaiera bizi izan zuen, baina lehen hilabetean atzerritar hauek irten ziren garaile!

2.     Otsaila
Aitor Gorosabel (Sutagar) izan zuen protagonista bigarren hilabete honek. Taldeak antzerkietan jotzen dabilen bitartean, abeslariak bakarka ausartu zen Zarautzeko Garoa liburudendan. Eta sekulako saioa eskaini zuen! Egia da baita leku eta formato honen xarmak gauzak errazten dizkiola ikusleari, baina ez ordea musikariari, eta ondo baino hobeto egin zuen Aitorrek.
Hilabete honetan 40 Minutu Rock eta Me First and the Gimme Gimmes moduko ekitaldiak ere izan genituen arren, bertakoak garaile!

3.     Martxoa.
Erraza zatekeen Martxoan Berri Txarrak edota Anari modukoen biren amaierak aipatzea, baina a) ez nituen azken kontzertuak ikusi, eta b) beste saio itzel bat agertu zen.
Erdi-euskalduna den arren, Euskal Herritik gehiegi ez dabilen taldea aipatu behar Martxoan: Neighbor. Ondarruko Ranpin eskainitakoa intimista izan zen oso, baina ezberdina bezain ona! Egia esan, sekulako txokoa da Ondarrukoa kontzertuetarako: edozein kontzerturi giro bikaina gehitzen dio ranpiko lokalak. Neighbor ikusteko hurrengo aukera ekainan dator: ez galdu!!

4.     Apirila
Andoaingo Gaztetxeak bere itxurarik onenak agertu zituen igande arratsalde batean, eta Ekizak aspaldian ikusi diodan kontzerturik… goxoena? unkigarriena? konpletuena? eskaini zuen. Lekua, jendea, eguna… hainbat planeta bateratu ziren nonbait saio izugarri polita sor zedin. Halako igande gauek merezi dute, eta asko gainera!!

5. Maiatza

Hilabete zaila hau. Hau idazten nabilela amaitu gabea oraindik, gainera. Baina nahiko argia dirudi zein izan den hilabete honetako irabazlea.

Asteburuan Berri Txarrakek gaztetxeetara egingo du berriz, eta ziur nago sekulakoa izango dela. Izarok Donostiko Tabakalera txiki utzi zuen. El Corazón de Sapo itzuli zaigu. MusikaZuzenean ekintzak bere urteroko jaialdia ospatu zuen, eta ikaragarri polita izan zen. Baina, guzti horren gainetik…

Pi.L.t itzuli da hilabete honetan. Bilboko kontzertua denbora luzean oroitzeko modukoa izan zen; aspaldi ez nuela Bilboko Antzokia horrela ikusten. Bonbereneakoa ere gozatzeko aukera izan nuen eta, askoz lasaiago eta erosoago ikusten zitzaien arren, Bilboko horrekin geratuko. Euren azkenak izango ez izateko esperoan…

Honekin aretoetako kontzertu sasoiaren amaiera heltzen da (ez guztiena, noski!) eta herrietako jaietakoak eta jaialdien denboraldia hasten da. Ea zer dakarkiguten hurrengo hilabeteek! Entzuteko irrikan!!

Musikalki, zer espero dezakegu 2017an Euskal Herrian?

2017a hemen dugu, eta honek ekarriko duen musikaren zain gaude. Zer da gogo biziz espero duguna?

Norbanako bakoitzak bere zaletasunak izango ditu, beraz agian “zure” taldeak ez dira hemen agertuko. Hala ere, 2017rako espero ditzakegun zenbaiten zerrenda dakarkigu hemen. Zuk bestelakoak espero badituzu, egin zurea… eta jakinarazi iezaguzu! 😉

  1. Talde berriak

Talde berri esanguratsuenen artean, gogo gehien sortzen dituena eta aurten espero dezakeguna Dekot taldearen lehen lan luzea izan daiteke esanguratsuena. Aurkezpen EP bat eta gero (lehen maketa esaten zitzaion hori), langa oso goian jarri dute eta ikusmin nahikotxo sortu dute. Ikusiko dugu… espero. 0007047716_10

Mugimendu berriak finkatzen joatea ere espero dut. Empty files taldearen kasua jarriko dut adibide gisa: gutxika eta etengabean, beraien musika “ezberdina” hedatuz joatea eta leku berrietara heltzea espero dezakegu. Agian, gainera, “disko” berria izango dute aurten. Beste hainbat talde txiki ere bueltan eta euren bidea zabaltzen jarraitzea espero dugu, hala nola Haxotz edota Estankona; agian ez dira horren berriak jadanik, baina argi dago ibilbide luzea izan dezaketela aurretik.

Gauza bera esan dezakegu Altxatu talde gazteari buruz: disko berria laster izan beharko lukete, eta horrek esango digu nora heldu daitekeen talde hau…

  1. EHko talde “handiak”

Gure “big guns”-ei buruz hitz egin behar baita, sarri berriak bereganatzen dituzten horiei buruz. Ez dira hobeak ez txarragoak, baina nolabaiteko status batera heldu dira jada.

Eta hala ere, mugimendu gutxi aurreikusi daiteke arlo honetan hasi berria den urtean…

Ez dago oso argi Berri Txarrakek aurten lan berria argitaratuko ote duen ala ez. Antza, duela urtebete zalantza izan zuten: disko berria prestatu ala jotzen jarraitu? Bigarrena aukeratu eta gero, aurten ere albo-proiektuetan aurrera egingo dutela dirudi. Agian zerbait prestatzen hasiko dira, baina ez dirudi aurten lan luze berri bat ekarriko dutenik. Nahiz eta ezin ziur esan… Ez dirudi ezta EPen moda horretara lotu daitekeen taldea izan daitekeenik
Belako - Kultur Kutxa 2016
Belakorengandik zerbait espero dezakegu ostera. EP ala disko osoa, ez dago oso argi. Baina Hamen bira amaitu eta gero (nahiz eta, gaur egun, bira kontzeptua ez dagoen oso argi; jotzen jarraituko dute, behintzat), beraien hurrengo urratsak zeintzuk izango diren ez dago erabakita. Ziurrenik, besterik ezean, kanta berriak prestatzen hasiko direla laster; argitaratu ala ez, beste kontu bat da… Berri Txarrakekin gertatu bezala, posible da baita 2017 goizegi izatea.

Sutagar beraien bira ezberdin horretan murgilduta jarraituko dute (baietz zuzeneko diskoa atera?). Ezin disko berririk espero azkena argitaratu berri duten horietatik: Zea Maysek atera berri du, gauza bera Gatibuk eta Willis Drummond-ek, Sorkun eta Anari antzerako, ez da horren urrunekoa Niña Coyote eta Chico Tornadorenak ezta, ez edo Kaotiko moduko beste asko…

Ziur ordea Esne Beltza / Xabi Solanok zerbait aterako dutela, kolaborazio edota kanta solteren bat bada ere. Antzerako zerbait Ferminen kasuan. Akaso Hesian lan berri batean lanean hasiko dira, baina ez dago oso argi aurten kaleratuko ote duten.

Edonola ere, goiz da: gogoratu Euskal Herrian Durangoko Azoka gerturatzen denean agertzen direla lan gehienak

  1. Talde bereziak

Erdibidekoak sartuko ditugu hemen: jadanik berriak ezin kontsidera daitezkeen horiek, baina handiak edota guztiz kontsolidatuta ez daudenak. Bai, oso sailkapen arraroa da hau…

Oso disko berezia jaso beharko genuke aurten: Ekizaren zuzenekoa. Grabatuta du jada, hortaz azken ukituak ematen arituko da. Bere lehen diskoak denborarekin izugarri irabazten duen horietarikoa izanik, eta bere zuzenekoak duen xarma berezi horren argitan, gogo biziz espero dugun diskoa da hau.Ekiza - WD - Bonberenea

Honengandik gertu ibiliko da Joseba B. Lenoir. Musikari ipurterreak zerbait sortzearen alde apostu egingo genuke, bai bakarka zein beste talderen bati lotuta. Ikusiko. Akaso horrenbeste taldeen itzulerak Sexty Sexersekoak animatuko ditu…

Pertsonalki, Viva Bazooka bikotearen disko/EP berri bat ere espero dezaket, baina horren talde bitxia izanik, auskalo…

Badira beste zenbait talde beraien lekua bilatzen jarraituko dutenak, eta ziurrenik zerbait berria eskainiko dutenak aurten. Rural Zombies edota Libe modukoen kasua da. Espero lehen aipaturiko Estankonak ere kategoria honetara ematea saltoa laster, akaso bakarlariek azkenaldian jasotzen ari diren arreta guztia profitatuz. Haien esperoan!!

  1. Zuzenekoak

Jaialdiei dagokionean, bat nabarmendu behar besteen gainetik: Hatortxu Rock-ek 20 urte betetzen ditu… eta oso formatu bitxia dakar aurten. Talde handi asko, ezusteko nahikotxo, eta oso data polita izatearen itxura hartzen. Handien artean, badirudi LastTour-en bi ikonoek behera egin dutela zertxobait, bai BBKlive zein ARF-k bestetan baino kartel pobreagoa eskainiz; diru kontuak, nonbait. Ikusi behar bitartean ea Donostiako Kultur Kutxak bere goranzko bideari eusten dion.htx20_ss_1_fasea_web_kabezera-800x290

Guk, bitartean, gureei eutsiko diegu: ezin galdu 40 Minutu Rock edota EHZuzenean, Euskal Herriko jaialdi handia!

Eta ezin ahaztu, “bitxien” artean, Bidehuts-ek 10 urte betetzen dituela. Ziur ospakisuna ere bitxia izango dela. Zorionak, talde!

Atzerriko taldeei dagokionean, badirudi Guns’n’Roses-en Bilboko kontzertuak emango duela zeresana: musikalki ez bada ere, sarreren prezioarengatik gutxienez! Hala ere, zenbait talde jadanik gurean izan ditugu, hala nola Sum 41 (sekulako show bat eskainiz), edota laster helduko dira, Me First and the Gimmie Gimmies kasu.

Eta bertoko taldeei dagokionean, talde anitz ditugu biratzen une hauetan, beraz aprobetxatu! Kokein, Willis Drummond, Kaotiko, Huntza, Enkore… Aukera eder asko!

  1. Joera

Talde puntualetan erreparatu gabe, aurtengoan bi joera nagusi antzeman daitezkeela dirudi:

Argi dago revival moduko bat biziko dugula aurten. Pi.L.t, Kerobia ala Ekon moduko taldeak bueltan izango ditugu, eta ziurrenik ez dira azkenak izango: Piperrak-en hondarretatik ere talde berria dugu, esaterako. Zentzua du mugimendu honek: nolabait, iragan garaiak egunekoak baino hobeak direlaren sentsazioa izatea laket dugu batetik; bestetik, musika kontuetan dirua gastatzeko moduan gaudenok gero eta adintsuagoak gara, eta sarri beste garai batzuetako taldeetara egiten dugu… Ez dirudi ordea mugimendu hau diskoetan bihurtuko denik, zuzenekoetara mugatuko direla ematen du. (Bide batez, badakigu zenbait talde ia urtero “itzultzen” direla, Potato kasu: hauek ezin hemen sartu.)16107307_1301853119882462_3541183548981870345_o

Bestalde, zenbait hype fenomeno ere agertzen hasi dira gurean. Agerikoena, nire ustetan, Izarorena da: bere diskoa ez duen, entzun ez duen eta, zenbait kasutan, bere zuzeneko bakar bat ikusi ez duen zenbait pertsonari entzun diot “oso ona” dela esaten. Eta ez dut nik esango ona ez denik, ezta gutxiago ere, baina gurean ere gutxika bada ere hype fenomenoak agertzearen adierazgarri bat iruditzen zait. Gehiago izango ditugu aurten, ziur naiz. Hau ez da ona ez txarra: musika hedatzen den bitartean eta ateak zabaltzen dituen heinean, primeran!

Ziur ehundaka disko berri jasoko ditugula aurten Euskal Herritik, zenbait formatu fisikoan, eta baita soilik digitalean geratuko direnak, bai edo binilora arte helduko direnak ere. Ongi etorriak izango dira denak, eta gogo handiz esperoko ditugu! Eutsi!!

2016ko zuzeneko onenak

Zuzeneko bat ona izateak asko eskatzen du: talde/musikariak egun ona izatea, abesteko material ona izatea, akustika, lekuaren xarma, zalegoaren erantzuna… Ez da erraza kontzertu bat “ona” suertatzea, eta neurri beretsuan ez da erraza kontzertu bat ona izateko zer behar duen definitzea.

Subjetibotasun hortatik abiatuta (eta ikusitakoen arabera), hona hemen urte honetan izandako 10 zuzeneko onenak, zerrendatuta. Kanpoan geratu dira El Drogasen Iruñeako makrokontzertua, Hesian taldeak Durangon eskainitako eta lagunez beterikoa saioa, Damien Juradoren etorrera, Zea Mays edo Kokein-en itzulera, edota Bullitt-ek azken aspaldi luzean eginiko lehen bisita, besteak beste…

10. Yellow Big Machine, Donostia (Kultur Kutxa Festibala), Irailak 3

Zaila da festibal batean kontzertu ona eskaintzea. Are gutxiago egunez izanik, eta eszenatokia bide erdian egonda. Ba sekulakoa montatu zuen laukoteak zalegoaren laguntza medio!
P1110182

9. Willis Drummond, Durango (Plateruena),

Urte honetako itzulerarik eskertuena talde honena. Uda partean minibira bat antolatu eta gero, azken diskoa aurkezten hasi berri dira eta kanta berriak gorantz doaz. Kontzerturik onenak etortzeko daudela uste dut (Gasteizen beti antolatzen ditu sekulakoak talde honek!)

imagen111

8. Grises, Donostia (Dabadaba)

Kuriosoa da: eszenatoki handietara ohitutako taldea, oso ondo funtzionatu zuen horren leku txiki batean. Zalegoaren gertutasunaren kontuak… edota talde guztiak eta, bereziki, Eñautek agertzen dituen gogoak gertuagotik ikusteko aukera eskaini zutelako.

7. Joseba B. Lenoir Gang, Ondarroa (Portuko Ranpi), Maiatzak 17

Bere garaian esan nuen: musikalki, sekulako taldea antolatu du Joseba B. Lenoirrek, eta talde gisa izugarri ondo funtzionatzen dute. Lekua, gainera, primerakoa izan zen.

6. Berri Txarrak, Otxandio (Gaztetxea),

Berri Txarraken tamainako talde bat gaztetxeetan jotzen jarraitzea sekulakoa da. Horri Jaio.Musika.Hil bere osotasunean jotzea gehituz gero, emaitza primerakoa izan zen. Gehitzekorik ez!!
(Otxandion audioarekin zenbait arazo izan eta gero, Durangoko saio bat utziko hemen)

5. Peiremans, Durango (Plateruena), Martxoak 17

Durangokoa moduko plaza hotza abesten jartzea lortu zuen laukoteak. Agian taldekideei agurra dudamudatan jartzeko moduko gaua izan zen…

4. Belako, Elorrio (Gaztetxea), 2016-12-23

Talde honek aurten Azpeitian edota hainbat festibaletan emandako kontzertuak onak izan dira, bai, baina hau berezia izan zen. Horren leku handietan jo eta gero, honen leku txiki batean jotzea eskertzekoa da oso. Eta gainera gaztetxean. Soinua agian ez zen munduko onena eta ezin izan zuten beraien ohiko kontzertua antolatu (esaterako, bateria atzean jarri behar izan zuten), baina zalegoaren erantzunak hori eta gehiago konpentsatu zuen. Crowdsurfinga eta guztiz egon zen! Momenturik bereziena: Sea of Confusion abestia amaitu eta areto guztia hura abesten jarraitu zuen. Taldeak, ezinbesteak, beste behingoz ekin behar izan zion kantari!!

3. Gorka Urbizu, Zarautz (Modelo), Maiatzak

Agian kontzertu batera gindoazela ez genuelako uste, agian jendearen gogoengatik, edota akaso lekuaren berezitasunengatik, sekulako saioa eskaini zuen Gorka Urbizuk bakarkakoan. A bai, filma bat egon zen baita… 🙂

2. Bruce Springsteen, Donostia (Anoeta), 2016-05

Gurean 2016an egon den mainstream ekintzarik aipagarriena da hau agian… eta ezin hobea izan zen. The Boss-ek zerbait egiten badaki, modu guztietako entzulegoa zelan ase daitekeen da: kanta ezagun pila jo zituen, zalegoarekin interakzionatu zuen behin eta berriz, barre egiteko eta gai serioak uneak aurkitu zituen, kanta ez horren ezagun nahikotxo ere jo zituen, bertsioren bat edo beste, bisak eta bisak jo zituen, eta amaitzeko This Hard Land-en sekulako bertsio bat utzi zigun. A, eta euskeraz bertoko hainbat taldek baino hitz gehiago bota zituen… Okerrena, agian, prezioa, nahiz eta Guns’n’Roses-ek egun hura merketu du…

  1. Ekiza, Donostia (Doka), Martxoak 17

Lekua, aparta. Soinua, primerakoa. Zalegoa, gogotsu. Eta musika, berezia, oso. Gerora beste hainbat lekutan ikusi izan dut Ekiza zuzenekoan, eta hainbatetan kanta bitxiak jo zituen eta akaso norbaitek esango dut setlist hobea aukeratu zuela, baina kontzertu hau bestelakoa izan zen.

2016ko disko onenak

3 diskorik onenak. Hori aurkitzea da helburua. Ez 4 ez 2, ez abesti bat eta ezta zuzeneko bat. Diskoak. 2016koak. Euskal Herrikoak.

Bidean geratu dira Kokein, Izaro, Zea Mays, Gatibu, Niña Coyote eta Chico Tornado, Perlak, Dual Split eta bestelako zenbait. Gertu ibili dira, baina 3 aukeratzea aukeratu, eta horri eutsiko.

Eta ez ahaztu hau iritzi bat baino ez dela!

3. postua: Willis Drummond, Tabula Rasa

Diskoei dagokionean 4 urteko etenaldia eta gero, eta taldekideekin gora beherak egon eta gero, aurreko lanen maila mantentzea lortuko ote zuten zalantzan jartzen zuten askok. Ba bai, eutsi dio Tabula Rasa lan berriak. Ez dut esango gainditu dutenik, maila hori oso goian baitzen, baina sekulako diskoa lortu dute.

cover_webUne anitz gordetzen dituen diskoa da Tabula Rasa, behin eta berriz entzun eta gero “hazten” den horietarikoa, estilo ezberdinentzako txokoak gordetzen dituenetarikoa da. Taldekideen esperientzia pertsonaletatik edaten eta osatzen da, baina talde baten lana izaten jarraitzen du, sekula ez da kide baten protagonismoa gailentzen. Une batzutan aipatutako estilo nahasketa horrek kalte egin diezaioke (zaila da denek dena atsegin izatea, azken finean), baina aldi berean aniztasunak dena osatzen du.

Are gehiago: hasiera batean oso erakargarria ez zitzaidan azalekoa, denborarekin askoz politagoa iruditzen zait. Diskoaren barnealdea politagoa da! Eskaera bat egitekotan, hurrengo diskoa agertu bitartean beste 4 urte ez pasatzea!

2. postua: Belako, Hamen

Bide arraro samar bat jarraitu eta gero, ezin esan hau taldearen 2., 3. edota zenbagarren lana den. Axola ere ez digu: disko aparta da. Taldearen erregistro guztiak aurkezten ditu, A aldea eta B aldea argi eta garbi bereiztuz, behinola bi EP haiek egin bezala. Eta ezin esan zein den hobea edota zein dugun gustukoen! Elektronikatik gertuago dauden kantak edota garage-itxura duten beste horiek, ezin aukeratu!
albumAlde “txarren” bat aipatzekotan, kanta pare bat EPetako berberak direla. Trukean, taldeak horren ondo egiten duen altxor horietariko bat gordetzen du: bere kanta propioen bertsioa. Diskoa ixten duen Monster kanta Aaaa!! EP hartan entzun genuen, baina hemen bestelako erritmo bat dakar (eurek izendatu duten moduan, arinao). Zuzenekoetan ohikoa du taldeak bertsio edota erritmo aldaketa hauek, eta sekulakoak dira!
Bide batez, norbaitek esan dezake disko hau 2015ekoa dela, urte hartan iragarri zen eta: gogoratu zenbait arazo medio 2016ko urtarrilera arte ez zela plazaratu formato fisikoan. Emaitzaren argitan, itxaroteak merezi izan zuen!

1. postua: Neighbour, Hau

Zaratarik egin gabe hazi den talde horietarikoa dugu Neighbour: konturatu orduko, bikote honek 2. diskoa du kalean. Eta ez da nolanahikoa gainera! Produkzio sinple bezain landutik abiatuta, erregistro zabala eskaintzen du lan honek, eta urteko abestirik onenetariko zenbait gordetzen ditu.

stacks-image-167ec23-10Kanta tradizionaletan girotuta egon daitezkeenetatik abiatu eta Björk-engandik gertu dauden leku musikaletatik eramango zaitu. Ahots bikaina eta aldakorra, instrumentu aberats eta dotoreak, tempo atseginak eta landuak: denontzako lekua dago hemen. Zenbait kanta, Invisible threads kasu, bertsio rockero bat jasateko prestatuak direla dirudi. Besteek istorio miresgarriak kontatzen dizkigute (Anutxatxa), antzerkirtu daitezkeenak (sehaska kanta) eta baita opera-ratu daitezkeenak.
Kuriositate gisa, aipatu biniloa eta CDa ez direla berdinak… eta bakoitzak aurki ditzala ezberdintasunak.

Diskoa ez bazaizue nahikoa gertatu, Paperezko kontzertuak antolatzen dituzten lagunen bideoa duzue hemen.

Zazkel: zaharrak berri, eta bazen garaia

Talde berriei buruz idaztea izugarri atsegin dut, eta talde hauek ezberdinak badira, are gogo gehiagorekin egiten dut. Baldintza biak betetzen ditu Zazkel taldeak, beraz atsegin handiz idatzitako posta duzu hau (batzuk horren berria ez dela esango dute… baina gutariko gehienontzat badela onartu behar).

Eta hala ere, ez naiz asko luzatuko: halakoetan, hobe da musikak hitz egin dezala. Baina kontu pare bat aipatuko ditut talde honen musikaren inguruan. Nondik hasi? Oinarrietatik. Eta oinarria estiloan dago.zazkel

Estiloa: zein da Zazkel taldearen musika? Itoitz eta Skalariak taldeen artean kokatzen da Bilboko seikotea… baina oso bestelako doinuak ere antzematen dira diskoan. Nik Madness usaindu dut hor nonbaiten, eta irletako beste zenbait erreferentzia, baina ziur naiz bakoitzak beste aunitz aurki ditzakeela: taldekideek, esaterako, pop erradikala jorratzen dutela diote. Ukitu argia uzten du, hori bai, Kaki Arkarazoren produkzioak!

Itoitz aipatzen dut darabilten instrumentuengatik, beste hamarkada bateko soinuak baitakirzkidate burura. Teklatuen presentzia nabarmena da taldean batez ere, eta agian horrek bultzatu nau konparaketa hori egitera.

Baina Skalariak aipatu dut, Itoitzengandik urrun dagoen erreferentzia. Kontua da talde honek doinu alaiak, itsaskorrak aurkezten dizkigula, eibartarrek ez bezala. Dantzagarriak baita, baina kontuz: dantzagarriak EZ  du esan nahi musika elektronikoa, edota patxangak, ez edo berbenak!!

Alaia da musika, eta erritmoa du, eta kutsakorrak dira melodiak bai, baina mezu bat ere gordetzen dute: esateko asko ezkutatzen dituzte beraien gogoek. Gezurrik ez dizuet esango: azken aspaldi luze batean entzun dudan musika alairik gustukoena dut hau. Bada zerbait. Izatez, asko da, azkenaldian oso bestelako musika heltzen baizagu leku guztietatik, doinu ilunagoak, indie behartuak, edota zalegoen gustuetatik nahita ihes egiten dutenen soinuak baino ez. Ez da Zazkelen kasua.

Emaiozue aukera bat. Nik, bitartean, zuzenekoren batean emango diot, eta hemendik kontatuko!

DA! 51: stand propioen urtea

Hau ez da kontu berria, duela urte nahikotxo hasi zen. Su ta Gar, Zea Mays, Gatibu edo Berri Txarrak modukoei aurten talde gehiago batu zaizkie, Willis Drummond kasu. Durangoko Azoka heldu eta, disketxe baten babesean aurkeztu beharrean, stand propioa antolatzen dute taldeek. Zergatik?

Ez dago erantzun bakarra, baina zenbait arrazoi nahiko agerikoak dirudite.

1. Euskal Herri mailan, zer eskaintzen du disketxe batek? Gaur egun, ezer askorik ez egia esan. Onurarik handiena talde hasi berriei dakarkie: zenbait kontaktu eskaini diezaieke, publizitate puntu bat, diskoen banaketa xumea, eta management (zuzenekoen kontratazioak gehienbat) hastapenak. Beste ezer ez duzunean, edota musika zure hobby bat baino ez denean, askotxo; baina hortik aurrera, ezer gutxi.

Dirurik ez dute ordaintzen disketxeek, edota oso gutxi ordaindu dezakete (eta sarri ez da diru fisikoa, diskoak edo halakoak baizik: hau da, ez dizkizute 1000 euro emango, euren ustez 5 euro balio duten 200 disko baizik. Hauek saltzea, taldearen kontua). Normala ere bada: euskal musikak zenbat disko saltzen ditu urtean? Zer nolako irabaziak izan ditzake disketxe batek diskoei esker?

Trukean, kontzertuen portzentaje bat “kobratzen” dute zenbait argitaletxek. Merezi al du portzentaje horrek eskaintzen dutenaren aldean? Ba esandakoa, hasten zabiltzanean bai; gero, ezer gutxi. Diskoak dendetan jartzea ere ez da negozio bat, beraz kendu hori ekuaziotik.

2. Merezi al die taldeei Durangoko Azokan stand bat jartzeak?

Stand batek 1300 euro inguruko kostua izan dezake. Gehitu horri desplazamendu gastuak, eta 5-6 egun Durangon bizitzeak dituen gastuak (gehienetan tabernatan bazkaldu edota afaldu, gela bat ordaindu, etab.). Ez da merkea, ez. Joan etorrian ibiltzen direnek ere 20-30 euro uzten dituzte errepidean egunean sarri. Hortaz 10-15 eurotako diskoak erreferentziatzat hartuta, atera kontuak. Kamisetak eta antzerakoak saltzea, printzipioz, debekatuta dago Azokan (disko+kamiseta eta halako eskaintzak izan ezean). Dirua berreskuratu daiteke, baina kasuak eta kasuak daude. Disko berria ateratzen duen Gatibuk ez luke arazorik izan beharko (duela urte pare bat, azken lana kaleratzerakoan, ia 5000!!! disko saldu zituen taldeak).

Galdera beste bat da: nork erosten ditu talde txikien edota hasiberrien diskoak? Erantzuna, gaur egun, inor gutxi da. Internet aroaren ondorioak nonbait (edo auskalo). 5 eurotako diskoak saldu arren, Azoka guztian 20 edo 30 disko soilik saltzen dituzten asko ezagutu ditut. Marketing agresibo samar bat eginez gero Azoka aurreko hilabetean askoz gehiago izan daitezke, noski, baina hori norberaren esku geratzen da. Argi dago “gure musikak hitz egin dezala” teoriak ez duela askorako balio halako kasuetan.

Talde txikientzako ekintzak eta aukerak badaude: Ahotsenean jotzen duten egunean, salmentek gora egiten dute. Musikazuzenean edota Autoekoizleen Plaza moduko iniziatibek izugarri laguntzen dute (lehenak, gainera, urte guztian zehar). Ez dira asko, eta bertara gerturtzen garenon esku geratzen da baita haiei jaramon egitea, baina badaude.

3. Baina, diru kontuez gain, ba al da beste zerbait? Benetan merezi du, ala ez?

Internet aro honetan dena ez luke saltzea izan beharko, edo ez disko fisikoak behintzat. Jendea ezagutu, musika ezagutarazi, entzule/bezeroen iritziak jaso, beste taldeen mugimenduak ikusi eta ikasi, lagunak egin, ongi pasatu… Eta soilik horregatik bada ere, taldeei komeni zaie Durangoko Azokan egotea.

Ados, hau guztia debalde izango balitz gusturago egingo lukete, baina gure aro honetan ezerk ezin omen du debaldekoa izan.

Bestalde, disketxe batekin joanez gero taldearen izena ezkutatu samar geratzen da. Ez da gauza bera “non dago Zea Mays-en standa” edota “non dago Gor disketxearen standa?” galdetzea/pentsatzea. Horrek bai duela bere kostua, eta ziur naiz talde gehienek soilik horregatik bada ere atsegin handiz hartzen dutela Azoka.

Baina ekonomikoki ere badu bere alde ona. Liburu argitaletxe askok urte guztiko salmenten  %80a 5 egun hauetan egiten dutela diote (txikiek batipat), eta tankerako zerbait gertatzen da diskoekin: kontzertuetako salmentak kenduta, egun hauetan saltzen dituztenak urte guztiko diskoen gehiena suposatzen du talde askorentzat. Dendetan ezer gutxi saltzen da gaur egun, eta internet bidez erosteak ere ez du aparteko bultzadarik (taldearen webgunean edota bandcamp-ean).

Azken finean, mereziko ez balu ez litzateke horrenbeste urtez aurrera egingo honek, ezta?

PD Nire aurtengo erosteko seguruak, euren kabuz lan egiten duten eta aspaldi ezer argitaratu gabe egon diren bi taldeenak: Kokein eta Willis Drummond. Talde txikiak, bertan aurkituko.

Berri Txarrak-ek arazo pila dituzte: Plateruena 2016-11-05

Onartu dezagun: Berri Txarrak taldeak arazoak baino ez ditu azkenaldian. Eta ez dute konponbide errazik gainera. Tamalez, Durangoko Plateruenean eskaini zuten lehen saioan agerian geratu ziren arazo hauek guztiak, Euskal Herriko talde guztiak jeloskor jartzeko moduko arazoak.

Hasteko, abesti on gehiegi ditu taldeak. Larregi. Beti espero dugu haien hurrengo diskoa eskas samarra izatea baina ez, zein baino zein hobegoak dira. Kantu onak, oroitzeko moduko kantak, pilatu eta pilatu, kaka! Eta kontzertu batean denak sartzea ezinezkoa denez, aukeratu behar. Baina zein utzi kanpoan? Denak ez du balio, Oreka eta bestelako asko jotzera derrigortuta egon beharko litzateke taldea, legediak derrigorrezko bilakatu beharko luke hori. Baina aukera aukeratzea da, edota 4 ordutako saioak egitea edota… 2 kontzertu eskaini, bata bestearen ondoan. Hori egin zuten oraingoan ere, aspaldi Bilboko Kafe Antzokian abendu partean izan ohi zuten ohiturari jarraikiz.  Baina noski, kontzertu bakoitzean soilik kantu kopuru mugatu bat agertu behar, eta hortaz hasierako arazoan bueltan gara. Tira.

Beraien abestiak gutxi bailira, bertsioak eta moldaketak ere atsegin dituzte. Eta ondo egiten dute. Urteetan Nirvana, Muse, SOAD eta beste askoren bertsioak egin badituzte, azken aspaldian Euskal taldeen bertsioak dakarzkigute zuzenekoetan… eta primeran jotzen dituzte, zenbaitetan sortzaileak baino hobeto. Bertsioak edota taldearen kantu propioak? Hau bai zaila! Tira.

(Durangoko lehen saioan 7 eskaleren Kaixo amatxo ekarri ziguten bueltan. Bideoan ikusgai… eta entzungai, batez ere)

Arazoekin jarrai dezagun: jotzen duen leku eta egunean, hauek edozein direlarik ere, sarrerak agortzen ditu taldeak. Gorkak larunbatean ondo ohartarazi gintuen moduan, hau “salbuespena” da, ez ohitura. Baina sarrerak agortzeak esan nahi du jende asko kontzertua ikusi gabe geratzen dela. Hori gutxi balitz, sarrerak hiruzpalau hilabete arinago agortu ziren! Gela beteek denek arestian bezain ondo ikusi/entzun ezin dezaketela ere esan nahi dute. Tira.

(horretarako duzue hemen saio osoa! Edozein kritika baino hobea, bakoitzak epaitu dezala)

Beste bat: musikari onak izateaz gain, aspaldian Gorka abeslariak mikrofono aurrean hitz egiteko garatu duen ausardia batu behar diegu hirukotearen saioei. Eta esateko gauza interesgarriak izan ohi dituenez, sarri ez dakizu kantak entzun nahi dituzun edota halako mini-speech horietariko bat entzun nahi duzun. Tira.

Azkena: musika ona egiteak, jende askok gustuko izatea dakar. Ez soilik Euskal Herrian, beste leku askotan ere. Eta, noski, han ere jo behar. Ondorioz, gutxitan ditugu gure artean. 4 kontzertutako mini-bira hau eta gero (izatez, Hegoameriketako kontzertuetarako warm-up modukoa), batek daki noiz ikusiko ditugun berriz gure artean. Taldekideak egunak eta asteak furgoneta, hegazkin, auto eta bestelakoetan gora eta behera, eta gu haiek gabe. Denok galtzaile. Tira.

Ez genuke ahantzi beharko honelako altxorrak zeinen arraroak diren, honelako kontzertuak harri bitxiak direla, eta merezi duten bezala zaindu beharko genituzke. Sarri ez dugu egiten, eta egunen batean haien falta somatuko dugu. Nik, jadanik, larunbatekoa faltan botatzen dut. Tira.

PD beraientzako nahiko lituzkete Berri Txarraken arazoak beste hainbat eta hainbat talde!!

Ekiza: Paperezkoak I+II

Garoa liburudendak eskaintzen dituen kontzertuen barnean Jurgi Ekizari iritsi zitzaion txanda aurrekoan. Eta ez edonola gainera: saio bikoitza, Donostia eta Zarautzen. Denboraldi baterako (betirako?) bere azken kontzertuak izatekoak ziren hauek, nahiz eta musikari ipurterre honekin ezin inoiz jakin.

Urte t’erdi arinago bira hasiko zuela iragarri zuenean, agian emanaldi bakarra emango zuela ere iragarri zuen. Azkenean 3 emanaldi izan ziren (eta erdi, musikazuzenean webgunearen aldeko jaialdian ere parte hartu baitzuen), baina laster batu zitzaizkion data gehiago. Azken hauek etenaldi bat suposatuko dute baina, egia esan, aurretik gertatutako ezusteko eta aldaketen argitan, batek daki azkenak ez ote diren izango. Dena den, hori beharko luke filosofia beti: gozatu edozein kontzertu azkena bailitzan!

Dokan eskainitako lehen emanaldiarekin alderatuta, Donostira itzuli zitzaigun abeslariak guztiz eraldatuta egin zuen. Askoz seguruagoa, looperraren teknika askoz hobeto domeinatuz, hazi eta nagusitu diren kantez betea, bertsioak lagun… Kilometroek, oholtza gainean emandako orduek eta publiko ezberdinek pertsona abeslaria moldatu dute, nagusitu egin dute.

Biraren azken txanpan erregistro bokalak gehitzen jarraitu du, ahotsarekin jokatuz, letren gainetik beste instrumentu guztiz berri bat bilakatu arte. Aipagarria Outro kantaren zuzeneko moldaketa: jo zuen lehen alditik José de la Sernaren poema gehitu bazion ere, kantua etengabeak eraldatzen da, azalak gehitzen zaizkio, azal onak, geruza bakoitzak gehiago apaintzen duelarik.

Gitarra elektrikoak ordea agur esan zien saioei. Espero etorkizunean bueltan izatea, bestelako atmosfera gehitzen baitzioten saioei.

Musikari onen gisan, kontzertu biak ez ziren berdinak izan. Kanta asko (ez denak) errepikatu ziren arren, ordena eta bakoitzari erantzitakoa aldatzen joan zen. Bazirudien larunbatekoan Neil Young-en bertsioren bat berreskuratuko zuela, baina ez. Tira, ea laster argitaratuko duen zuzenekoan sartzen duen.

Amaitzeko, berri on bat: bigarren disko bat (gutxienez) asmoa du Ekizak, laster kaleratuko duen zuzenekoaz gain. Batek daki noiz helduko den, baina haren esperoan geratzen gara. Sesio bikoitzan beharrezkoa bada ere.

Bullitt, Yellow Big Machine eta Morgan Durangon: hotzaren gainetik egongo da musika beti

2016-10-15, Durango.

Durangoko txosnetako arduradunek beti dakarkigute goranzko bidean den talde baten kontzertua herriko jaietan. Aurten ere hala izan da… nahiz eta, aurtengokoan, ezin dut erabaki zein izan den gorantza doan talde hori!

Morgan madrildarrek hasi zuten gaua. Egia esan, txosna gune batean, ostiral bateko P1110263-3.jpggaueko 22tan jotzeko talde aukeraketa bitxia: estilo lasaiak kafera gehiago gonbidatzen du kalimotxoetara baino. Hala ere, jendetza bildu zen bertan eta adi jarraitu zituen boskotearen nondik norakoak. Abeslari hizlari batek entzulegoa adi mantentzea lortu zuen. Musika ederra iruditu zitzaidan, ganora gehiagorekin entzuteko modukoa.

Ondoren Yellow Big Machine heldu ziren. Laukotea indarrez gainezka dator, eta beraien diskoek asko irabazte dute zuzenekoetan; hau esatea nahiko ohikoa da, baina euren kasuan ezin egia borobilagorik bota. Horrelakoa izan zen kontzertua baita: hasieratik ekin zioten gogor, eta ez zuten une bakar batez utzi doinuari. Weezer eta Ramones arteko nahasketa bat eskaintzen dute, rock punkeroa eta musika esperimentala doinu erakargarrietan bateratuz. Bertan geunden guztiok hotza gainditu eta dantzan jarri gintuzten! Hori bai, onartu behar hotza medio (edota gaur egun kontzertuetara geroz eta jende gutxiago joaten dela tarteko), inor gutxi geratzen zela ordurako…

Hobetzekoak: eszenatoki txikietan hobeto moldatzen dira handietan baino, eta bateriajoleak beste kide guztiak eklipsatzeko moduko energia du! Energia hori beste 3 kideek bereganatuko balukete… buf! Hori bai, Rober bateriak dioen moduan, “hori euren arazoa da!”

Azken orduan Bullitt kataluniarren txanda izan zen. Denbora luzea zeramaten Euskal Herrira gerturatu gabe eta entzule faltan nabaritu zen; zenbaitek hotzari egokitu zioten, baina zintzoak izan ziren eta gero onartu zuten: “4 urtetan ez bagara hona hurbiltzen, zer espero genezake ba?”

Bertan geratu ginen gutxiok sekulako kontzertua jaso genuen trukean. Soinu garbi eta fina, taldearen makineria ondo koipeztua, lehen unetik gogor ekin zioten. Beraien azken diskoa, Sparks, osorik jo zuten bi ataletan: lehen aldea hasi eta berehala, eta bigarren aldea aspaldiko beste zenbait kantu tartekatu eta gero. Diskoa iazko lanik onena izan ez bazen Estatu mailan, gutxiren faltan geratuko zen (edo hori da, behintzat, nire uste apala), eta zuzenekoak sentipen hori areagotu baino ez zuen egin. Handiak!

Xaviren ahotsak ez du ezer galtzen zuzenekoan, akaso irabazi; beste kide guztiek ondo laguntzen diote, bizitasuna eta indarra gehituz emaitza finalari; Ferranen “ordezkoak” ere primeran egin zuen (halakoetan ordezko hitza onena izan ez arren). Niri kontzertua labur egin zitzaidan, eta uste dut ez nintzela bakarra izan. Gustura entzungo nuke taldea berriz gurean, oraingoan gela itxi eta beste ordutegi batean. Badakizue, zain gaituzue!

Torii: zimur sendoak

Normalean nahiko motela naiz disko bat atsegin dudan ala ez esaterakoan: denbora behar izaten dut, hainbat entzunaldi, haren inguruan ganorazko zerbait esan ahal izateko. Oraingoan aipatu nahi dudan diskoak ez du salbuespenik ekarriko, noski, baina uste dut ez naizela sentsazio hori duen bakarra izango.20160718_202753

Diskoa, bide batez, Iparraldetik datorren Torii taldearen lehena da, izen bereko lanari dagokiona (edota agian izenik gabeko lana esan beharko nuke). Agian, 6 kanta soilik dituela ikusirik, maketa deitu beharko nuke diskoa baino; hala ere, gaur egun maketak egiten dira oraindik? Disko honen kalitatea ikusirik, nik behintzat ez nioke maketa goitizena jarriko baina, tira, hori beste kontu bat da. Gainera, aitortu behar aurretik beste EP bat kaleratua dutela.

Diskora itzuliz: lehen kanta biek Tool taldea ekarri didate burura; azken biek, zerbait gitarreroagoa, irekiagoa, arinagoa, Une moduko talde batetik gertuago dagoen zerbait. Ahots ilunak, hala ere, gaur egun bogan dagoen post etiketa erantziko die ziurrrenik: post-rock edota post-hardcore moduan katalogatzea erraza suerta daiteke.  Tarteko biek, trantsizioa. Gehiago entzuteko gogoa piztu dit, bi ertz horien artean zer dagoen ezagutzeko jakinmina. Momentuz, gitarra indartsu eta ahots berezi bat nagusitzen dira, soinu itxiak, ilunak, post-grunge moduko bat osatuz (post delako horrekin amaitu nuela uste nuen, baina ez).

[Entzuteko, hemen]

Entzunaldi hauek diote baita zuzenekoetan ondo funtziona dezakeela talde honek. Horretarako aukerarik ez dut izan oraindik, baina espero laster ailegatzea. Artifiziorik gabeko soinuek, sentimenez beteriko letrak, instrumentu potenteak… Eszenatokian ondo moldatzeko dena dutela dirudi.

Gomendioa: emaiozu aukera bat. Eta ez baduzu atsegin… emaiozu bigarren eta hirugarrengo bat. Ziur zure barnean hazten joango dela.

PD: nire ustez, estetika zertxobait gehiago zaindu zitekeen…

20160718_202730