Blogaren artxiboa

Musikalki, zer espero dezakegu 2017an Euskal Herrian?

2017a hemen dugu, eta honek ekarriko duen musikaren zain gaude. Zer da gogo biziz espero duguna?

Norbanako bakoitzak bere zaletasunak izango ditu, beraz agian “zure” taldeak ez dira hemen agertuko. Hala ere, 2017rako espero ditzakegun zenbaiten zerrenda dakarkigu hemen. Zuk bestelakoak espero badituzu, egin zurea… eta jakinarazi iezaguzu! 😉

  1. Talde berriak

Talde berri esanguratsuenen artean, gogo gehien sortzen dituena eta aurten espero dezakeguna Dekot taldearen lehen lan luzea izan daiteke esanguratsuena. Aurkezpen EP bat eta gero (lehen maketa esaten zitzaion hori), langa oso goian jarri dute eta ikusmin nahikotxo sortu dute. Ikusiko dugu… espero. 0007047716_10

Mugimendu berriak finkatzen joatea ere espero dut. Empty files taldearen kasua jarriko dut adibide gisa: gutxika eta etengabean, beraien musika “ezberdina” hedatuz joatea eta leku berrietara heltzea espero dezakegu. Agian, gainera, “disko” berria izango dute aurten. Beste hainbat talde txiki ere bueltan eta euren bidea zabaltzen jarraitzea espero dugu, hala nola Haxotz edota Estankona; agian ez dira horren berriak jadanik, baina argi dago ibilbide luzea izan dezaketela aurretik.

Gauza bera esan dezakegu Altxatu talde gazteari buruz: disko berria laster izan beharko lukete, eta horrek esango digu nora heldu daitekeen talde hau…

  1. EHko talde “handiak”

Gure “big guns”-ei buruz hitz egin behar baita, sarri berriak bereganatzen dituzten horiei buruz. Ez dira hobeak ez txarragoak, baina nolabaiteko status batera heldu dira jada.

Eta hala ere, mugimendu gutxi aurreikusi daiteke arlo honetan hasi berria den urtean…

Ez dago oso argi Berri Txarrakek aurten lan berria argitaratuko ote duen ala ez. Antza, duela urtebete zalantza izan zuten: disko berria prestatu ala jotzen jarraitu? Bigarrena aukeratu eta gero, aurten ere albo-proiektuetan aurrera egingo dutela dirudi. Agian zerbait prestatzen hasiko dira, baina ez dirudi aurten lan luze berri bat ekarriko dutenik. Nahiz eta ezin ziur esan… Ez dirudi ezta EPen moda horretara lotu daitekeen taldea izan daitekeenik
Belako - Kultur Kutxa 2016
Belakorengandik zerbait espero dezakegu ostera. EP ala disko osoa, ez dago oso argi. Baina Hamen bira amaitu eta gero (nahiz eta, gaur egun, bira kontzeptua ez dagoen oso argi; jotzen jarraituko dute, behintzat), beraien hurrengo urratsak zeintzuk izango diren ez dago erabakita. Ziurrenik, besterik ezean, kanta berriak prestatzen hasiko direla laster; argitaratu ala ez, beste kontu bat da… Berri Txarrakekin gertatu bezala, posible da baita 2017 goizegi izatea.

Sutagar beraien bira ezberdin horretan murgilduta jarraituko dute (baietz zuzeneko diskoa atera?). Ezin disko berririk espero azkena argitaratu berri duten horietatik: Zea Maysek atera berri du, gauza bera Gatibuk eta Willis Drummond-ek, Sorkun eta Anari antzerako, ez da horren urrunekoa Niña Coyote eta Chico Tornadorenak ezta, ez edo Kaotiko moduko beste asko…

Ziur ordea Esne Beltza / Xabi Solanok zerbait aterako dutela, kolaborazio edota kanta solteren bat bada ere. Antzerako zerbait Ferminen kasuan. Akaso Hesian lan berri batean lanean hasiko dira, baina ez dago oso argi aurten kaleratuko ote duten.

Edonola ere, goiz da: gogoratu Euskal Herrian Durangoko Azoka gerturatzen denean agertzen direla lan gehienak

  1. Talde bereziak

Erdibidekoak sartuko ditugu hemen: jadanik berriak ezin kontsidera daitezkeen horiek, baina handiak edota guztiz kontsolidatuta ez daudenak. Bai, oso sailkapen arraroa da hau…

Oso disko berezia jaso beharko genuke aurten: Ekizaren zuzenekoa. Grabatuta du jada, hortaz azken ukituak ematen arituko da. Bere lehen diskoak denborarekin izugarri irabazten duen horietarikoa izanik, eta bere zuzenekoak duen xarma berezi horren argitan, gogo biziz espero dugun diskoa da hau.Ekiza - WD - Bonberenea

Honengandik gertu ibiliko da Joseba B. Lenoir. Musikari ipurterreak zerbait sortzearen alde apostu egingo genuke, bai bakarka zein beste talderen bati lotuta. Ikusiko. Akaso horrenbeste taldeen itzulerak Sexty Sexersekoak animatuko ditu…

Pertsonalki, Viva Bazooka bikotearen disko/EP berri bat ere espero dezaket, baina horren talde bitxia izanik, auskalo…

Badira beste zenbait talde beraien lekua bilatzen jarraituko dutenak, eta ziurrenik zerbait berria eskainiko dutenak aurten. Rural Zombies edota Libe modukoen kasua da. Espero lehen aipaturiko Estankonak ere kategoria honetara ematea saltoa laster, akaso bakarlariek azkenaldian jasotzen ari diren arreta guztia profitatuz. Haien esperoan!!

  1. Zuzenekoak

Jaialdiei dagokionean, bat nabarmendu behar besteen gainetik: Hatortxu Rock-ek 20 urte betetzen ditu… eta oso formatu bitxia dakar aurten. Talde handi asko, ezusteko nahikotxo, eta oso data polita izatearen itxura hartzen. Handien artean, badirudi LastTour-en bi ikonoek behera egin dutela zertxobait, bai BBKlive zein ARF-k bestetan baino kartel pobreagoa eskainiz; diru kontuak, nonbait. Ikusi behar bitartean ea Donostiako Kultur Kutxak bere goranzko bideari eusten dion.htx20_ss_1_fasea_web_kabezera-800x290

Guk, bitartean, gureei eutsiko diegu: ezin galdu 40 Minutu Rock edota EHZuzenean, Euskal Herriko jaialdi handia!

Eta ezin ahaztu, “bitxien” artean, Bidehuts-ek 10 urte betetzen dituela. Ziur ospakisuna ere bitxia izango dela. Zorionak, talde!

Atzerriko taldeei dagokionean, badirudi Guns’n’Roses-en Bilboko kontzertuak emango duela zeresana: musikalki ez bada ere, sarreren prezioarengatik gutxienez! Hala ere, zenbait talde jadanik gurean izan ditugu, hala nola Sum 41 (sekulako show bat eskainiz), edota laster helduko dira, Me First and the Gimmie Gimmies kasu.

Eta bertoko taldeei dagokionean, talde anitz ditugu biratzen une hauetan, beraz aprobetxatu! Kokein, Willis Drummond, Kaotiko, Huntza, Enkore… Aukera eder asko!

  1. Joera

Talde puntualetan erreparatu gabe, aurtengoan bi joera nagusi antzeman daitezkeela dirudi:

Argi dago revival moduko bat biziko dugula aurten. Pi.L.t, Kerobia ala Ekon moduko taldeak bueltan izango ditugu, eta ziurrenik ez dira azkenak izango: Piperrak-en hondarretatik ere talde berria dugu, esaterako. Zentzua du mugimendu honek: nolabait, iragan garaiak egunekoak baino hobeak direlaren sentsazioa izatea laket dugu batetik; bestetik, musika kontuetan dirua gastatzeko moduan gaudenok gero eta adintsuagoak gara, eta sarri beste garai batzuetako taldeetara egiten dugu… Ez dirudi ordea mugimendu hau diskoetan bihurtuko denik, zuzenekoetara mugatuko direla ematen du. (Bide batez, badakigu zenbait talde ia urtero “itzultzen” direla, Potato kasu: hauek ezin hemen sartu.)16107307_1301853119882462_3541183548981870345_o

Bestalde, zenbait hype fenomeno ere agertzen hasi dira gurean. Agerikoena, nire ustetan, Izarorena da: bere diskoa ez duen, entzun ez duen eta, zenbait kasutan, bere zuzeneko bakar bat ikusi ez duen zenbait pertsonari entzun diot “oso ona” dela esaten. Eta ez dut nik esango ona ez denik, ezta gutxiago ere, baina gurean ere gutxika bada ere hype fenomenoak agertzearen adierazgarri bat iruditzen zait. Gehiago izango ditugu aurten, ziur naiz. Hau ez da ona ez txarra: musika hedatzen den bitartean eta ateak zabaltzen dituen heinean, primeran!

Ziur ehundaka disko berri jasoko ditugula aurten Euskal Herritik, zenbait formatu fisikoan, eta baita soilik digitalean geratuko direnak, bai edo binilora arte helduko direnak ere. Ongi etorriak izango dira denak, eta gogo handiz esperoko ditugu! Eutsi!!

2016ko zuzeneko onenak

Zuzeneko bat ona izateak asko eskatzen du: talde/musikariak egun ona izatea, abesteko material ona izatea, akustika, lekuaren xarma, zalegoaren erantzuna… Ez da erraza kontzertu bat “ona” suertatzea, eta neurri beretsuan ez da erraza kontzertu bat ona izateko zer behar duen definitzea.

Subjetibotasun hortatik abiatuta (eta ikusitakoen arabera), hona hemen urte honetan izandako 10 zuzeneko onenak, zerrendatuta. Kanpoan geratu dira El Drogasen Iruñeako makrokontzertua, Hesian taldeak Durangon eskainitako eta lagunez beterikoa saioa, Damien Juradoren etorrera, Zea Mays edo Kokein-en itzulera, edota Bullitt-ek azken aspaldi luzean eginiko lehen bisita, besteak beste…

10. Yellow Big Machine, Donostia (Kultur Kutxa Festibala), Irailak 3

Zaila da festibal batean kontzertu ona eskaintzea. Are gutxiago egunez izanik, eta eszenatokia bide erdian egonda. Ba sekulakoa montatu zuen laukoteak zalegoaren laguntza medio!
P1110182

9. Willis Drummond, Durango (Plateruena),

Urte honetako itzulerarik eskertuena talde honena. Uda partean minibira bat antolatu eta gero, azken diskoa aurkezten hasi berri dira eta kanta berriak gorantz doaz. Kontzerturik onenak etortzeko daudela uste dut (Gasteizen beti antolatzen ditu sekulakoak talde honek!)

imagen111

8. Grises, Donostia (Dabadaba)

Kuriosoa da: eszenatoki handietara ohitutako taldea, oso ondo funtzionatu zuen horren leku txiki batean. Zalegoaren gertutasunaren kontuak… edota talde guztiak eta, bereziki, Eñautek agertzen dituen gogoak gertuagotik ikusteko aukera eskaini zutelako.

7. Joseba B. Lenoir Gang, Ondarroa (Portuko Ranpi), Maiatzak 17

Bere garaian esan nuen: musikalki, sekulako taldea antolatu du Joseba B. Lenoirrek, eta talde gisa izugarri ondo funtzionatzen dute. Lekua, gainera, primerakoa izan zen.

6. Berri Txarrak, Otxandio (Gaztetxea),

Berri Txarraken tamainako talde bat gaztetxeetan jotzen jarraitzea sekulakoa da. Horri Jaio.Musika.Hil bere osotasunean jotzea gehituz gero, emaitza primerakoa izan zen. Gehitzekorik ez!!
(Otxandion audioarekin zenbait arazo izan eta gero, Durangoko saio bat utziko hemen)

5. Peiremans, Durango (Plateruena), Martxoak 17

Durangokoa moduko plaza hotza abesten jartzea lortu zuen laukoteak. Agian taldekideei agurra dudamudatan jartzeko moduko gaua izan zen…

4. Belako, Elorrio (Gaztetxea), 2016-12-23

Talde honek aurten Azpeitian edota hainbat festibaletan emandako kontzertuak onak izan dira, bai, baina hau berezia izan zen. Horren leku handietan jo eta gero, honen leku txiki batean jotzea eskertzekoa da oso. Eta gainera gaztetxean. Soinua agian ez zen munduko onena eta ezin izan zuten beraien ohiko kontzertua antolatu (esaterako, bateria atzean jarri behar izan zuten), baina zalegoaren erantzunak hori eta gehiago konpentsatu zuen. Crowdsurfinga eta guztiz egon zen! Momenturik bereziena: Sea of Confusion abestia amaitu eta areto guztia hura abesten jarraitu zuen. Taldeak, ezinbesteak, beste behingoz ekin behar izan zion kantari!!

3. Gorka Urbizu, Zarautz (Modelo), Maiatzak

Agian kontzertu batera gindoazela ez genuelako uste, agian jendearen gogoengatik, edota akaso lekuaren berezitasunengatik, sekulako saioa eskaini zuen Gorka Urbizuk bakarkakoan. A bai, filma bat egon zen baita… 🙂

2. Bruce Springsteen, Donostia (Anoeta), 2016-05

Gurean 2016an egon den mainstream ekintzarik aipagarriena da hau agian… eta ezin hobea izan zen. The Boss-ek zerbait egiten badaki, modu guztietako entzulegoa zelan ase daitekeen da: kanta ezagun pila jo zituen, zalegoarekin interakzionatu zuen behin eta berriz, barre egiteko eta gai serioak uneak aurkitu zituen, kanta ez horren ezagun nahikotxo ere jo zituen, bertsioren bat edo beste, bisak eta bisak jo zituen, eta amaitzeko This Hard Land-en sekulako bertsio bat utzi zigun. A, eta euskeraz bertoko hainbat taldek baino hitz gehiago bota zituen… Okerrena, agian, prezioa, nahiz eta Guns’n’Roses-ek egun hura merketu du…

  1. Ekiza, Donostia (Doka), Martxoak 17

Lekua, aparta. Soinua, primerakoa. Zalegoa, gogotsu. Eta musika, berezia, oso. Gerora beste hainbat lekutan ikusi izan dut Ekiza zuzenekoan, eta hainbatetan kanta bitxiak jo zituen eta akaso norbaitek esango dut setlist hobea aukeratu zuela, baina kontzertu hau bestelakoa izan zen.

Berri Txarrak-ek arazo pila dituzte: Plateruena 2016-11-05

Onartu dezagun: Berri Txarrak taldeak arazoak baino ez ditu azkenaldian. Eta ez dute konponbide errazik gainera. Tamalez, Durangoko Plateruenean eskaini zuten lehen saioan agerian geratu ziren arazo hauek guztiak, Euskal Herriko talde guztiak jeloskor jartzeko moduko arazoak.

Hasteko, abesti on gehiegi ditu taldeak. Larregi. Beti espero dugu haien hurrengo diskoa eskas samarra izatea baina ez, zein baino zein hobegoak dira. Kantu onak, oroitzeko moduko kantak, pilatu eta pilatu, kaka! Eta kontzertu batean denak sartzea ezinezkoa denez, aukeratu behar. Baina zein utzi kanpoan? Denak ez du balio, Oreka eta bestelako asko jotzera derrigortuta egon beharko litzateke taldea, legediak derrigorrezko bilakatu beharko luke hori. Baina aukera aukeratzea da, edota 4 ordutako saioak egitea edota… 2 kontzertu eskaini, bata bestearen ondoan. Hori egin zuten oraingoan ere, aspaldi Bilboko Kafe Antzokian abendu partean izan ohi zuten ohiturari jarraikiz.  Baina noski, kontzertu bakoitzean soilik kantu kopuru mugatu bat agertu behar, eta hortaz hasierako arazoan bueltan gara. Tira.

Beraien abestiak gutxi bailira, bertsioak eta moldaketak ere atsegin dituzte. Eta ondo egiten dute. Urteetan Nirvana, Muse, SOAD eta beste askoren bertsioak egin badituzte, azken aspaldian Euskal taldeen bertsioak dakarzkigute zuzenekoetan… eta primeran jotzen dituzte, zenbaitetan sortzaileak baino hobeto. Bertsioak edota taldearen kantu propioak? Hau bai zaila! Tira.

(Durangoko lehen saioan 7 eskaleren Kaixo amatxo ekarri ziguten bueltan. Bideoan ikusgai… eta entzungai, batez ere)

Arazoekin jarrai dezagun: jotzen duen leku eta egunean, hauek edozein direlarik ere, sarrerak agortzen ditu taldeak. Gorkak larunbatean ondo ohartarazi gintuen moduan, hau “salbuespena” da, ez ohitura. Baina sarrerak agortzeak esan nahi du jende asko kontzertua ikusi gabe geratzen dela. Hori gutxi balitz, sarrerak hiruzpalau hilabete arinago agortu ziren! Gela beteek denek arestian bezain ondo ikusi/entzun ezin dezaketela ere esan nahi dute. Tira.

(horretarako duzue hemen saio osoa! Edozein kritika baino hobea, bakoitzak epaitu dezala)

Beste bat: musikari onak izateaz gain, aspaldian Gorka abeslariak mikrofono aurrean hitz egiteko garatu duen ausardia batu behar diegu hirukotearen saioei. Eta esateko gauza interesgarriak izan ohi dituenez, sarri ez dakizu kantak entzun nahi dituzun edota halako mini-speech horietariko bat entzun nahi duzun. Tira.

Azkena: musika ona egiteak, jende askok gustuko izatea dakar. Ez soilik Euskal Herrian, beste leku askotan ere. Eta, noski, han ere jo behar. Ondorioz, gutxitan ditugu gure artean. 4 kontzertutako mini-bira hau eta gero (izatez, Hegoameriketako kontzertuetarako warm-up modukoa), batek daki noiz ikusiko ditugun berriz gure artean. Taldekideak egunak eta asteak furgoneta, hegazkin, auto eta bestelakoetan gora eta behera, eta gu haiek gabe. Denok galtzaile. Tira.

Ez genuke ahantzi beharko honelako altxorrak zeinen arraroak diren, honelako kontzertuak harri bitxiak direla, eta merezi duten bezala zaindu beharko genituzke. Sarri ez dugu egiten, eta egunen batean haien falta somatuko dugu. Nik, jadanik, larunbatekoa faltan botatzen dut. Tira.

PD beraientzako nahiko lituzkete Berri Txarraken arazoak beste hainbat eta hainbat talde!!

Belakoren bidean

2012ko Ekaina.

Durangoko Plateruenan Berri Txarrak-ek jotzen zuen gau hartan. Normalean telonero lanetan aritzen den taldea ikusteko ohitura izaten dugu, baina egun hartan berandutu ginen eta telonero horren saioaren erdialdera heldu ginen. Durangoko Antzokian beti hartzen dugun iskinan ezarri ginen eta haiek entzun genituen. Haien izena zein zen ere ez genekien.Belako

Gazteak ziren, oso, telonero lanetan ziharduen talde hartakoak. 2 mutil eta bi neska zeuden taula gainean, teklatu eta guzti, eta soinu potentea egiten zuten. Zaratatsua, agian. Teklatuaren presentzia nabarmena zen taldean, zenbaitetan gitarrak estaltzeko puntura arte ozena; ez da oso arrunta hura. Nesken aurpegiak ikusi ere ezin genuela oroitu dezaket, ilea luze eta aurrera botata zuten eta. Mutilak nahiko lotsatiak ziruditen. Taldekide guztiek 16 urte inguru zituztela iruditu zitzaigun.

Kanten haria ezin izan nuela hartu ere oroitu dezaket, melodia zein zen ezin aditu. Ideia musikal ona zela hura, baina zerbaitetan gauzatzetik urrun zegoela. Urbizuk gero “gogor dator gazteria” esan zuen laukote hau aipatuz, eta benetan gogor zetorrela pentsatu nuen, baina gogortasun hari oraindik bestelako asko falta zitzaiola ere pentsatu nuen.

Talde haren izena Belako zela ez nuen jakin une hartan.

2013ko Apirila.

Betelu ingurutan mendi buelta bat emateko plana egin genuen lagun batek eta biok igande hartan. Kasualitatez, noizean behin Twitterri botatzen dizkiodan begirada azkar horietariko batean, Berri Txarrak-ek Lekunberriko Kantinan kontzertu bat emango zuela irakurri nuen. “Aizu” esan nion lagunari, “zer iruditzen menditik jaisterakoan Lekunberrira gerturatu eta kontzertu honetarako sarrerak lortzen ahalegintzen bagara?” Ideia ona zirudien, eta saiatzea adostu genuen.

Noski, txio hura txarto irakurri nuen: Berri Txarrak-ek idatzia zen arren, ez zuen euren kontzerturik iragartzen, beste talde batena baizik. Baina ez ginen hortaz ohartu askoz beranduago arte.20160227_020656

Kantinara arratsaldeko lauak aldera gerturatu eta bertako tipoari geroko kontzerturako sarrerak erosi genitzakeen galdetu genion. Tipoak harridura aurpegia jarri zuen. “Bai, baina hori geroago. Kontzertuaren orduan salduko ditugu.”

Harridura aurpegia gurea izan zen orduan. “Ados… baina ez al dira agortuko? Badakigu igandea dela, eta Lekunberrin jende askorik ez dabilela, baina, ez dakit… Agian…” Tipoaren susto eta barre aurpegia ikustekoa izan zen. Ezetz esan zigun, lasai egoteko, arazorik ez zela egongo. Eta guk, batere sinetsita egon ez arren, handik alde egin genuen beranduago itzultzeko asmotan. “Ikusiko duzu, baietz gero jende pila etorri Berri Txarrak ikustera…”

Tipoak arrazoi zuen. Zortzietan hasten zen kontzertua eta 19.30tan inor gutxi zebilen handik. Zerbait arraroa gertatzen ari zela susmatu genuen. Twitter hobeto irakurri, han inguruan kartelen bat ikusi, eta gure akatsaz jabetu ginen: Belako izeneko talde bat omen zen han jotzen zuena. Aix!!

Tira, bertan geundela aprobetxatuz kontzertua ikustera gelditzea erabaki genuen. Kantinaren kanpoaldean mahai batean eseri eta haren zain geratu ginen. Alboan tipo gazte bat genuen, Berri Txarrak taldearen kamiseta soinean, gurasoak ziruditenekin hizketan; kontzertu hark oso zalego anitza erakarriko zuela pentsatu genuen lagunak eta biok, semeak eta gurasoak haiek ikustera gerturatzen baziren.

Halako batean gazte hura altxatu eta ordua zela esan zien guraso ziruditen haiei, eta jotzera joan behar zuela, eta barrura egin zuen. Guk, harrituta, berdin egin genuen.

Eta han agertu zen laukotea berriz. Hasieran ez nituen ezagutu, baina kontzertu erdi aldera Durangoko haien antza zutela iruditu zitzaidan, eta etxera itzultzean hura konprobatzeaz ez ahazteko esan nion nire buruari.

Kontzertua izugarri gustatu zitzaidan. Teklatu, kable eta halakoekin mila arazo izan zituzten, baina sekulakoa izan zen. Lisäbo-ko taldekideren bat ere handik zebilela oroi dezaket, eta haiek ere pozik ziruditen. “Hauek zer egongo ote dira” galdetu nion lagunari, “unibertsitatean edota institutoan?” Gero abeslariak saioa amaitzen hasi behar zutela adierazi zigun, hurrengo egunean klasera joan behar zuten eta. Ez zigun esan zer klasetara ordea.

Amaieran salgai zuten diskoa erosi nion kontzertu aurretik gurasoekin ikusi genuen tipo hari, bateria joleari hain zuzen ere. Izena Lander zuela ezagutuko nuen gero. Tipo jatorra zirudien, eta jendeak haien diskoak erosi nahi zituelako pozik ere bazirudien. 10 euro eman nion eta, itzuli beharreko 2 euroetarako txanponik ez zuelako, bueltakoa gordetzeko eskatu nion.

Diskoa izugarri gustatu zitzaidan.

2016ko otsaila

Asteburu honetan Belakok Azpeitian jo du. Estatu mailan arrakasta dexente lortu dute azken urteotan, musika jaialdi nagusienetan agertuz, eta kritika bikainak jasoz gainera, bai zuzenekoei zein diskoei dagokionean. Argazkietan jadanik ez dirudite horren gazteak; zuzenekoan ezta. Aurreko batean Gaztezulon irakurri nien ezin dutela musikatik bizi, baina jotzen egon diren leku eta jaialdiak ikusita, ez dut uste denbora luzea beharko dutenik horretara heltzeko.

Gauza asko aldatu dira Belakon azken urte pare honetan. Edo hala iruditzen zait niri behintzat. Hasteko, teloneroa dute, ez dira: Rural Zombies Zestoatarrak aritu ziren lan horretan. Baita ondo aritu ere, sorpresa polita izan baitzen haien musika ezagutzea (diskoa entzunda nuen aurretik baina ez zidan apartekorik esan, zuzenekoan asko irabazten du).

Ez zen hori aldatu den gauza bakarra: taldearen presentziak izugarri egin du gora. Taula betetzen dute orain, akabo xalotasuna. Soinua, hasieran bezain boteretsua den arren, beste ziurtasun bat transmititzen du, egin dutenaz ziur daudela argi uzten dute lehen akordeetatik.

Taldekide guztiak bata bestearen alboan kokatzen dira zalegoari begira, kide guztien berdintasuna agertu nahian agian. Eta ez da berdintasuna agertzen duen keinu bakarra: lehen kanta Lorek abestu zuen, bigarren Iosuk, eta hirugarrena Crisek: talde honetan denek pisua dutela adierazteko beste modu bat. Hala ere, egia esan nik Lander bateriajolea ertz horretan ikustea ez dut oso gogoko, nahiago nuke erdialdeko posizio bat hartuko balu!

Dena ez da primerakoa dena den: oraindik soinu arazoekin zebiltzan eta une kuriosoak agertu ziren, 3 kanta jarraietan kide batek eszenatokia utzi zuelarik besteak han utziz. Une horiek kontzertuko ahulenak izan ziren, soilik taldekide guztiak zeudenetan agertzen baitu indarra euren soinuak. Lehen kontzertu hartan izan zituzten kable arazo guztiak eta nahasketa une batzuk etorri zitzaizkidan burura. Zenbait gauza ez dira (agian) sekula aldatuko!

Eta orduan Nina Simoneren bertsio hori heldu zen, eta dena aldatu zen.

Une horretatik aurrera kontzertu bat izateari utzi eta jai bat edota show bat izatetik gertuago egon zen. Gau euritsu hartan mugitzeko gogo gutxiz zegoen Azpeitiako zalegoa itzartu zen, eta ez zen amaiera arte gelditu. Bazirudien inork gutxik nahi zuela hura amaitzea; nik ez behintzat. Dantzatzeko uneak egon ziren, eta Kurt Kobain gogora ekarri zidatenak, eta bestelako asko ere. Eta denak onak izan ziren.

Bai, talde ezberdin bat da orain Belako. Eta, entzundakoaren arabera,

  1. urte askotan izango dugu gure artean
  2. oraindik buelta asko emango ditu eta ziurrenik hainbat aldaketa jasango ditu. Eta ziurrenik aldaketa onak izango dira.

Gauza asko aldatu dira Belakon bai baina garrantzitsua ordea ez: sekulako musika egiten jarraitzen dute.

Ea istorio honen hurrengo kapituloa idazteko aurrekoetan bezainbeste denbora uzten ez dudan…

Setlist Belako Azpeitia 2016-2-27

Setlist Belako Azpeitia 2016-2-27

EH Zuzenean 2015: 20 urte eta gero… Euskal Herriko festibalik onena?

20 urte eta gero… nire lehen aldia. Aurten lehen aldiz gerturatu naiz EH Zuzenean festibalera. Orain arte halakorik egin gabe nengoen, eta egia esan ez dakit zergatik. Bertan ikusitakoak eta gero, akats handia iruditu zait.

Gauza polit anitz dira Lekornen ikusitako horien artean, baina guztien artetik honekin geratuko naiz: festibal honek benetako festibalen osagai guztiak ditu. Festibal onenen osagaiak.

  1. Hiri handietatik urrun dagoen leku polit batean kokatuta dago. Mundua ahaztu dezakezu han barruan (nahi izanez gero, noski).
  2. Kanpin lekua kontzertuetatik gertu dago, eta guztia bateratuta egotearen itxura ematen du.
  3. Festibal giroa dago: musika berria entzun, musika ezagunaz gozatu, ondo pasatzeko asmotan dabilen jendez betea dago. Zenbait mozorro ikusteko aukera eta guzti!
  4. Talde aukeraketa orekatua, eta une orotarako taldeak: dantza egitekoak, burua astintzekoak, larre batean etzanda lasai ikustekoak…
  5. Su artifizialak dituzte! J

Beste arrazoi anitz ere baziren, baina tira, uste dut kontzeptua argi geratu dela. Ados, agian ez dituzte hiruzpalau talde jotzen aldi berean festibal handiek egiten duten moduan… baina diru kontuak baino ez dira horiek. Apika aktibitateren bat gehiago izateak ez zion kalterik egingo ezta, baina eskaintza ona denean halakoak ez dituzu horrenbeste falta botatzen.

Eta, festibal handiak ez bezala, garbi xamarra da… eta ez da horren garestia.

Larunbata: izen handiak, izen txikiak

Larunbatean gerturatu ginen bertara. Musika eremura egin orduko Electro Deluxe taldea ari zen jadanik jotzen (benetako festibaletan ez da beharrezkoa musika eremura joatea festibalean zaudela sentitzeko), eta benetan asmatu zutela esan behar. Bai taldekoek zein berau kontratatu zutenek. Giroa pizteaz gain, musika ona eskaini zuten, eta inor gutxik ekidin zion dantza egiteko dei hari. Madness modukoak ekarri zizkidaten burura, haien musikak beste ildo batetik egin arren (oso ezberdina ez bada ere), edota Caro Emerald lehen aldiz entzun genuenekoa.Electro Deluxe 1 Funk eta jazz nahasketa bitxi honek sekulako soinua agertu zuen. Jarraitzaile ugari zituen taldeak bertan, baina ezagutu berri zituztenak ere asko ziren. Denek batera oso giro alai batean pasa zuten kontzertua. Eguzkia zeruan eta berorik gogorrena pasata, egun hartako unerik onenetarikoak ekarri zituzten.

Skakeitan taldearen txanda ondoren, eszenatoki “estalian”. Mutil hauei agian hainbat gauza leporatu ahalko zaizkie, baina ez gogo falta edota euren soinuetan sinisten ez dutenik. Aurrekoa bezala talde jendetsua da hau ere, eta aurrekoak bezala baita jendaurrean ondo moldatzen den abeslaria dute. Baina bi taldeak ondoen bateratzen dituen ezaugarria talde izaera da: denek hartzen dute parte, denek dute euren momentua, eta batez ere denek ondo pasatzen dutela dirudi. Eta hori nabaritzen da. Zuzenekoan beraien ska apustuak punk ukituren bat hartzen du, eta taldekideen intentsitateak hori areagotu baino ez du egiten. Skakeitan 2Ez dut uste kontzertura gerturatu zen inork ondo pasa ez zuela esango zuenik (eta ez ziren gutxi izan gerturatu zirenak, ez!) Musikalki, oraindik bide luzea dutela uste dut, batez ere soinu propio bat garatzeari dagokionean. Baina argi dago eroso eta gustura daudela eszenatokiaren gainean, eta momentuz horrekin nahiko dute: ez da gutxi! EHko ska eszena zabal eta oparoaren jarraitzaileen artean sartuko ditugu, eta jarraitu beharreko taldeetariko bat.

Eguneko saio nagusia Berri Txarrak zen, noski. Hilabete zeramaten kontzerturik eskaini gabe, eta haien DDPB biran kontzertu ugari eman eta gero, haien eboluzioa zelakoa izan den ikusteko ordua zen. Agian festibal bat ez da lekurik aproposena horretarako, baina txarrena ezta.

Oraingoan, noski, ez zuten azken diskoa osotasunean jo; abesti berriak eta zaharrak tartekatu zituzten. Etsiak zabaldu zuen gaua, baina laster genuen Iparra galdu Hegora joan belarrietan. Hitz eskas eta musika askoko gau horietarikoa izan zuen taldeak: lehen 5 kantak atsedenik gabe aurkeztu zituzten. Zenbait joera errepikatu ziren (Orekan bertsiorik ez sartzea kasu) eta berritasun kuriosoren bat agertu zen (Folklore eta gero Gure Dekadentziaren Onena ez entzutea arraro gertatu zitzaidan!). Hori bai, amaiera sekulakoa izan zen: Oihu eta gero Denak ez du balio etorri zen. Ordurako suziriak agertu ziren jendartean; segurtasunaren arduradunak berauek dantzan eta abesten ari ziren. Eta segidan Lemak, Aingurak eta DDPB. Ikaragarria.BTX soinu frogak

Arazo nagusia laburtasunean egon zen: konturatu orduko kontzertua amaitu zen. Enkoreentzako tarterik ez zen egon ezta. Bai, gehiago jasotzeko irrikan geunden gehienok. Tira, beste batean izan beharko. Talde honi, 20 urtetako historia gainean izanik, jadanik horrelako saio laburrak txiki geratzen zaizkio.

Bide batez, oraingoan ere ez ziren aspaldiko UPN buru-behera idatzitako hitz haiek agertu; trukean, Gorkaren gitarraren atzealdeak OXI argi bat agertu zuen.

Su artifizialek festibala guztiz geldiarazi eta gero, Joseba Lenoir Gangaren txanda heldu zen. Boskote moduan osatu zirenetik haiek nekusan lehen aldia zen.

Eta ez zen izan nik espero nuena.

Lenoirren musika ezagututa, eta aurrekotan Felixekin batera duo moduan egiten zutena ezagututa (blues-etik gertuago ziren beste ezer baino), doinu lasaiak espero nituen. Josebaren azken diskoa ere ildo beretik doa. Eta osagai berrietariko bi Napoka Iria taldeko partaideak direla jakinik, ba arrazoi gehiago horretarako. Baina ez.

Soinu pisutsuak, elektrikoak, oso beteak eskaini zituen taldeak. Felixen lana Willis Drummond-ekin egiten duenetik gertuago zirudien beste ezerengandik baino, eta Xan (Willis Drummond-en dabilen beste taldekidea) ere gustura zebilen bertsio ozen horietan. Erraietatik erran, agian Josebaren kanturik borobilenetarikoa, bestelako kantu bat zirudien distortsioaren maindirearen azpian.Joseba B. Lenoir gang

Kontzertu hau ere azkar igaro zen, oso. Gustatuko litzaidake talde hau beste giro batean ikustea: argi dago hartutako soinua halako festibal batean oso egokia zela, baina nahiko nuke jakin ea areto txiki eta “lasaietan” jotzen dutenetan estilo hau mantentzen duten. Aukerak egongo dira horretarako, espero.

Anestesia zen hurrengo taldea, baina zerbait oker joan zen nonbait eta haien saioa zertxobait atzeratu zen. Egun luze baten ostean, etxera joateko ordua genuen. Patata batzuk jatekoa baita. Bide luzea oraindik aurretik. Datorren urtean gehiago, eta hobeto. Zinez, EHZ.

Xelebrekeri moduan, Joseba Lenoir Gangen kontzertua alboan Berri Txarrak taldeko Gorka eta Galder genituela ikusi genuela aipatu behar. Hau da Euskal Herriak eskaintzen dituen gauza polit horietariko bat. Gozatu ditzagun!

PD merkateknia apurtxo bat ere ez legoke txarto egongo!

Musika eta dirua: Taylor Swift

Agian gurean ez du berebiziko oihartzunik lortu (nigan ez, behintzat) baina antza mundu mailan momentuko abeslari horietariko bat omen da Taylor Swift. Ez dakit zer momentutakoa, baina momentukoa. Aitorpena: bere azken disko osoa entzun dut zenbaitetan, eta abesti on batzuk baditu. Ospe edo oihartzun horren nondik norakoak ezagutzeko asmotan entzun nuen, nahiz eta musika entzuteko aitxakiarik behar ez den.

Dena den, hemen aipatu nahi dudana beste zerbait da.

Neskari (edota bere negozioa daraman jendeari) bere kantetako zenbait esaldi “erregistratzea” bururatu zaio. Hau da, inork ezin omen du bere kantetan agertzen diren esaldiekin kamisetarik, irudirik, ez bestelakorik saldu. Jadanik internet bidez halakoak saltzen dituen jendea salatu omen du (abokatuen bitartez). Ez, ez bere argazkiak, bere letretako esaldiren bat erabiltzen dutenak baizik. Hau, berez, txorakeriatzat har daiteke. Baina zer esaldi “erregistratu” duen ikusirik… Orduan bai dirudiela zentzugabekeria.

This sick beat ezin daiteke erabili. We never get out of style ezta. Eta horrelako beste zenbait.

Nire iritzia? Zerbait erregistratu nahi izanez gero, ganorazko zerbait erregistra ezazu. Hortan dabilela, pentsa ezazue bere garaian Nirvanari Nevermind hitza erregistratzea bururatzea. Edota gurean Urtz taldeak “kaixo, zelan?” erregistratu izana. Akaso hori komertzialki erabiltzearrean ordaindu beharko nuke? Kaleko esaldiak dira, egunerokoak, inora ez daramatenak eta aparteko esanahirik ez dutenak.

Nire uste apalean horrek abeslariari kalte egiten dio. Nik neuk, esaterako, tipa honi sekula zentimorik ez ematen saiatuko naiz. Bere pentsakera hori baldin bada, sekula ez diot (nahita) xoxik emango nire esku baldin badago (agian nire herriko liburutegiak haren diskoa erosiko du eta nire zergak horretarako erabiliko dira; tira…). Horrelako esaldi eskasak erabiltzearren dirua lortu nahi badu, berak sortuak bailira tratatu nahi baditu hitz komun horiek, nirekin jaimdu. Baina, beste behingoz, hori nire pentsaera baino ez da.

Benetan landutako ideiak eta hitzak darabiltzaten taldeen esaldiak erregistratuta ikusi nahiko nituzke. Willis Drummond-en zenbait letra behin eta berriz irakurri behar izan ditut haien esanahia ulertzeko, Berri Txarraken hitzak hiztegian bilatzeko modukoak dira sarri… Zerbait erregistratu behar baduzu, hortaz harro egoteko moduko zerbait izan dadila.

Nahi eta, ongi pentsatuz gero, neskatoari musika axola bailitzaio idazten dut hau. Agian hor dago akatsa.

Berri Txarrak #DDPB I, II, III eta IV

Zaila da Berri Txarraken kontzertu batera joatea eta zer espero dezakezun jakitea. Are gutxiago lau egun errenkadan joanez gero. Baina hori egin genuen guk (lau kontzertutara joan, ez espero genuena jakitearena). Bira berriko lehen hitzorduak Donostian ziren eta Intxaurrondora gerturatu ginen lau egunez. Inguruko tabernetakoak pozik izango dira gurekin.

2015-01-11 22.01.16Zaila da baita taldeak taula gainean igarotako 8 orduetan gertatutakoak laburtzea. Beharrik ere ez dago, ziurrenik. Beraz kontzertu horietako zenbait alderdi soilik aipatuko ditugu. Guk ez ahazteko, eta merezi duelako.

Ez hartu hau datozen kontzertuetan espero dezakezuena ezagutzeko gidatzat, ordea. Talde honekin halakorik ez baita posible. Ez hartu ezta bertan gertatukoen kronika seriotzat eta objektibotzat; hori, ere, ezinezkoa baita. Dena den, kontu objektiboak (fact!) eta iritziak banatzen ahaleginduko naiz. Ordenarik gabe, hemen doaz ideia mordoa.

 

 

  1. Disko berria

Fact: Azken lan osoa (bai, 3 zatiak) jo zuten 4 egunetan. Ez zuten diskotako ordena mantendu. Aldaketa gutxi egon ziren 20 kanten ordenan egunetik egunerakoan: Lanbroa hasteko eta Poligrafo bakarra amaitzeko, tartekoak ondoko argazkian agertutakoen ordena jarraitu zuten (hau da azken eguneko setlist-a).BerriTxarrak Setlist 2015-01-12

Iritzia: Egia esan, kantak zuzenekoan estudioko bertsiotan baino hobeak dirudite. Eta ez estudioko lana eskasa delako, ez! Euren artean Alegia aipatuko nuke, lehen diskoko soinuen eta Harraren arteko nahasketa itzela, nolabait taldearen estilo baten historia laburbiltzen duen kanta (nahiz eta taldeak estilo bat baino gehiago dituen dagoeneko). Taldearen gogoak gehitu kanta on askori eta imajina dezakezue hortik irteten dena.

Diskoak zalantzaren bat utzi badizu, zuzenekoak kenduko dizkizu, zinez.

Gorkak ostiralean esan zuen: “guk honetan sinisten dugu, eta horregatik erabaki dugu disko osoa jotzea”. Bertan egon ginen gehienok ere oso sinetsita irten ginen emanaldietatik!

  1. Kanta zaharrak

Fact: gau bakoitzean aurreko diskoetako 4 eta 7 kanta artean jo zituzten. Ostiral, larunbat eta astelehenean lehenengo disko berri osoa jo eta gero sartu zituzten kanta hauek. Igandean ordea tartekatzen joan ziren. Astelehenean leher eginda ikusten zitzaien, hortaz agian esperotakoa baino kanta gutxiago sartu izana.

Iritzia: aukeran, kanta zaharrak eta berriak tartekatzearena nahiago. Beste bizitasun bat ematen dio kontzertuari. Berri guztiak errenkadan joz gero, hauek zuzenekoan entzuten nituen lehen aldia izanik, beste gauza batzuetara adi nengoen. Azkenean ordu bete pasatzen duzu horretan, eta zaharrak horrela jotzea badirudi beste kontzertu bat hasten dela. Hala ere, modu batean zein bestean, berdin-berdin gozatuko duzu!BerriTxarrak Setlist 2015-01-10

  1. Oreka

Fact: Oreka kanta errepikatu zituztenen artean dago. Momentuz bertsioren batekin nahastu gabe aurkeztu zuten, nahiz eta igandean kantaren lehen akordeekin batera Gorkak “Keep on rockin’ in a free world” oihukatu zuen pare bat aldiz.

Iritzia: kantu hau aipatzea erabaki dut, nolabaiteko ikur bihurtu delako taldearen bidean nonbait. Egia da baita Denak ez du balio ere 3 gautan jo zutela, baina tira, hau berezia da. Uste dut ez naizela hori uste duen bakarra.

Arraro egiten da tarteko bertsiorik gabe entzutea kanta hau jadanik, taldearen klasikoetariko bat zen! Geldialdiak, punteoak, beste kantak, denetarik gehitu izan zaio ereserki moduko honi urteetan zehar. Hala ere, guzti hori kenduta ere ez du indarrik galdu.

  1. Luzapena

2015-01-12 21.08.58Fact: gau bakoitzean 2 ordu inguru eman zituen taldean eszenatoki gainean. Astelehenean gutxixeago, 15 minutu gutxiago gutxi gora behera.

Iritzia: azkar pasatzen da, oso!!! Beste ordubetez jo izan balute ere, uste dut bertan ginenok pozik geundekeela. Gainera, eta aipatu bezala, badirudi 2 kontzertutan egon zarela: lehen diskoa jotzen dutenekoa bat, eta aurreko kantekin beste bat.

  1. Talde bat

Fact: talde bezala jotzen dute, eta talde bezala jokatzen dute.

Iritzia: igandean gertakizun esanguratsu bat eman zen. Gorka une batez Daviden lekura gerturatu zen eta, nahigabean, “desentxufatu” egin zen. Kablea zegokion lekuan jarri zioten arren, bere mikrofonoari bueltan zela berau trabatu zitzaion eta garaiz iritsiko ez zela ikusi zuen. Hortaz, Daviden mikrofonotik abestea erabaki zuen. David-ek ordea hau ikusi eta laster egin zuen Gorkaren lekura honen pedalak maneiatzera.2015-01-11 22.19.54

Sarri ikusi izan ditut halakoak beste taldeetan. Normalean teknikariren batek zapaltzen ditu pedalak, edota kantaren tarte hori letra gabe geratzen da, abeslariak bere lekua galdu nahi ez duelako.

Taldearen egoeraren metafora iruditu zitzaidan une hau.

  1. Zalegoa

Fact: adin orotako jendea batu ginen bertan. Adin orotako jendea zen lehen lerroan eta azkenean. Ezagunak, baita, eta ugari.

Iritzia: 20 urte daramatzate jotzen. Gutariko askok, gutxienez 17 urtez jarraitu izan dugu taldea. Gure adina gora doa. Eta hala ere, taldearen estiloa 18 urteko edozein taldek nahiko lukeena da. Adin aniztasuna taldearen zalegoari eskatu ahal zaion gutxienekoa da. Gehitu haien estiloan izandako aldaketak eta EHan dugun talde eskasia, eta gerturatu ginenen heterogenotasuna asma dezakezu.

Musikako hainbat dinosaurok ez bezala, gazte sentiarazten zaituen taldea da hau.

  1. Hobetzeko aukera

Fact: esan bezala, kanta berriak primeran entzuten dira zuzenekoan.

Iritzia: ostiralekoa kontzertu ona izan bazen, larunbatekoa hobea iruditu zitzaidan, eta igandekoa are hobea. Kantak lehen aldiz dabiltza aurkezten eszenatoki batean, beraz hobetzeko aukerak nabarmenak dira. Gutxika bada ere, kantek estudioko bertsiotik eboluzionatu eta berrikuntzak agertzen hasten dira. Eta ez dut esaten soilik Lemak, aingurak dantzagarrian “Donostia dantzan jartzeko trabak” edota “Intxaurrondo dantzan jartzeko trabak” esan zutelako, ez.

Polita izan behar du kanta hauek hilabete batzuek barru berriz ere entzuteak.

  1. Hitzak

Fact: Gorkak eta Davidek lehen baino askoz gehiago hitz egiten dute eszenatokian. Bai euren artean zein zalegoari.

Iritzia: gero eta erosoago daudelaren seinale, gero eta zalego gertuagokoa nabaritzen dutelaren ikur, transmititzen duten mezu horrekin gero eta ziurrago agertzen direlako, gustura hartzen dute mikroa kantak azaltzeko, pentsamenduak azaltzeko, haien talde sentimena agertzeko.

Gorkarekin barre egin genuen, ikasi egin genuen, eta batez ere entzun egin genuen, adi-adi entzun. Bere lotsati kutsu hura soinetik erantzi ezinik, noizean behin Davidek horretan lagundu egiten dio (eta baita adarjoka aritu baita noizean behin; halako batean barre artean Davidek Gorkari “mozteko” esan zion, Gorka bere mezuarekin luzatzen ari zelaren bistan). David berak ere gero eta hitz gehiago egiten du, oraindik bere posizioa beste bat den arren (“Galder makina” oihukatu zuen norbaitek Gorkaren hitzaldia moztuz, handik gutxira “Gorka makina” beste batek honi animoak eman nahian edo; laster agertu zen David, “eta ni zer?!?” kexaka. Duela ez horrenbeste, halakoetarako konfiantzarik ez zuen).2015-01-12 21.25.33

Zenbait unetan publikoaren elkarrizketan ari zirelaren itxura zuen kontzertuak, egia esan. Euren letrak asaldu guran, galderak bota zizkigun Gorkak zenbaitetan, irakasle batek egingo zuen gisa. Bestetan, ea diskoa entzun gabe gerturatu ote zen jakin nahi izan zuen. “Gustora, ezta?” galdetu Davidek barre artean zien baiezkoa erantzun zutenei. (Bide batez, haietariko batzuk diskoa erosi zuten irteeran.)

Bai, gustura egon ginen bertan, eta ez soilik musikak hitz egiten zuenean.

  1. Hiru

Fact: 3 taldekide dira, eta 3 disko atera dituzte azken lanean.

Iritzia: eta hau oso iritzi pertsonala da. Sutxakurrak Galderren diskoa da, Xake-mate kultural bat Davidena, eta Helduleku guztiak ordea Gorkarena.

Galderren soinuak bereiziki egiten dute distira Sutxakurren kanta denetan. Ezin esan besteetan txarto dabilenik, baina honetan bere abileziak hobeto erakus ditzakeela iruditzen zait, zuzenekoan behinik behin.

David poz-pozik agertzen da Xake-mate kultural bateko kantetan. Zerbait asmatuko duguko sarreratik Hitzen oinarri ahularen estribillora arte. Benetan sentitzen ditu eta ez du istant bat bera ere geldi ematen.

Helduleku guztiak, 3 diskoetan intimoena izanik, Gorkaren diskoa dela iruditzen zait. Ardura gehiago hartzen dute bere ahotsak eta bere gitarrak. Bere unea da.

Hau guztia diot, uneren baten ere talde itxura galtzen ez duen hirukote bati buruz. Tira.

  1. Teloneroak

Fact: ostiralean Altxatu Nafar gazteak aritu ziren, larunbat eta igandean Not Scientists Frantziarrak, eta astelehenean inor.Altxatu - Intxaurrondo

Iritzia: Altxatu talde gaztea izan genuen ostiralean. Eta gaztea diodanean, benetan gaztea esan nahi dut. Zaila da sinistea dagoenekoa 2 disko dituela hirukoteak kalean! Musikalki rock-a eta punk-a jorratzen dute; momentuz, punkean erosoago aurkitzen dira (RRV garaiko punka gainera). Egia esan, Hitza eta Hizkuntza kantua entzuna nuen irratian eta ez nuen oso atsegin; zorionez, beste kantak hori baino askoz hobeak direla aitortu behar dut. Bestalde, abeslaria eszenatokian jaioa dela ematen du: ederki mugitu gintuen gora eta behera, barre eginarazi (bai kanta, batez ere Me repite el bakalao delakoarekin, zein hauen sarrerekin), beraien xehetasunak kontatu (kuriosoa benetan Asma kantuarena, bertsio bat berau) eta amaiera aldera gure txalo beroak irabazi. Ibilbide luzea izango du talde honek, ziur. Hauek entzuteko garaiz sartu ginenok primeran pasa genuen.Not scientists - singer

Not Scientist Frantziarrek ere punka jorratzen dute, baina beste punk itxiago bat, Ingelesagoa agian. Zaila da haien kantuak bat-batean preziatzea. Soinu ona dute, eta estiloa oso markatua (nire aldetik oso gustuko dudan estiloa dela aitortu behar dut), eta agian horregatik eman zituzten emanaldi bi. Indarrez beteak daude, zalantzarik ez.

  1. Eszenatokia

Fact: azken diskoaren estetika jarraitzen duen oihal atzealdean, eta etxe itxura sortu nahi zuten apur batzuek ertzetan. Eta baterian apaingarri polita.

Iritzia: taldeak inoiz ez dio aparteko garrantzirik eman eszenatokiari. Oraingoan, aurrekotan baino zertxobait gehiago landu duten arren, ez da apartekoa izan ezta. Zeresan gehien sortu zituena, noski, bateriaren apaingarria. 2015ean argazkirik gehien jasoko duten objektuen zerrendara doa zuzenean. Bide batez, ordenagailuaren arratoia ikusten zen noizean behin atzeko oihalean!2015-01-11 01.04.04

Aukeran, askoz aipagarriagoa suertatzen zait kamiseta berrien diseinua: agur diskoaren portada inprimatze hutsari (eta pozten naiz!!)

  1. Aurrerantzean

Fact: bira honetako beste kontzertutara joango naiz. Edota ahaleginak egingo ditut, behintzat.

Iritzia: egia esan, lau kontzertuen artean barietate gehiago espero nuen. Gauzak gehiago aldatzea egunetik egunera. Tira, nire errua, halakoak espero izatearren. Baina hala ere astelehenean oraindik azken kontzertua entzuteko gogoz nengoen. Eta asteartean bosgarren bat entzungo nukeen poz-pozik. Ikur hobeagorik ez dago.

Nolabait, 4 kontzertuak kronika hau baino laburragoak izan zirelaren sentipena dut…

Berri Txarrak: Payola

Urte asko pasa genituen Berri Txarrak nafarren diska honen zain. Jaio.Musika.Hil diska eta gero, lehia latza zuten esku artean: erakutsitako maila izugarri horri eutsi, taldekideen joan etorriak gainditu, disketxe berri batekin lanean hasi… Gauza asko. Emaitza? Tira, ez da hitz batean deskribagarria.

Hasteko, diska ezberdina da. Aurreko diskako garbitasuna utzi eta soinu garratza aurkezten digute, zikina. Kitarra eta bateria bakar batekin konposaturiko diska dela nabaritzen da. Baina Berri Txarraken diska guztiak izan dira ezberdinak, beraz agian hori normala da.

Baina horren gainetik, bi abiadura dituen lana da. Edo agian 2 alde, horretarako argitaratu dute biniloa eta. Hasierako bi abesti punkiar horiek eta gero, tartekatuko diren doinu pausotsuagoak, lasaiagoak agertzen hasten dira. Ados, laster bueltatzen da punk ukitu hori Achtung! eta Payola kantekin, baina hortik aurrera doinu astunak, mantsoak ditugu nagusi. Ezustean, agian. Aurreko lanetako azkartasuna ahaztu eta heavy-tik gertuago dauden notak botatzen dizkigute.

Kontuz! Baina hori ez da gauza txarra! Arren, Darwish sekulakoa iruditu zaigu, bai eta Jainko ateoa ere. Baina B alde hori lasaiagoa da, rock-etik gertuago dago punk-etik baino. Salbuezpen bakarra Hasi eta bukatu da (gure ustez, diskako kanturik ahulena, aurrekoaren Bueltatzen kantaren parekoa izan nahi duena baina maila hartara heltzen ez dena).

Orokorrean diska ona dela esan dezakegu, behin eta berriz entzun arren aspertzen ez duena. Agian ez da Jaio.Musika.Hil-en mailara helduko, baina ziurraski taldearen helburua ere ez zen hori izango. Diska berri, ezberdin bat lortu dute, eta talde askok eurentzako nahiko zuketen diska gainera.

Diska hau eta gero kanta pare bat gehiago atera ditu taldeak, eta hauek ere astunak izan dira, ohikoa baino motelagoak. Taldeak norabide berria hartu duenaren adierazle izango ote da? Hurrengo diskaren nondik norakoaren pista bat izango ote da?

Dena delakoa izanik ere, guk haren zain egongo gara.

NOTA: 8

Onena: aniztasuna (eta letren mailari eutsi izana)
Txarrena: abesti apur batzutan “formula errepikatzen” ari denaren sentsazioa