Blogaren artxiboa

Musikalki, zer espero dezakegu 2017an Euskal Herrian?

2017a hemen dugu, eta honek ekarriko duen musikaren zain gaude. Zer da gogo biziz espero duguna?

Norbanako bakoitzak bere zaletasunak izango ditu, beraz agian “zure” taldeak ez dira hemen agertuko. Hala ere, 2017rako espero ditzakegun zenbaiten zerrenda dakarkigu hemen. Zuk bestelakoak espero badituzu, egin zurea… eta jakinarazi iezaguzu! 😉

  1. Talde berriak

Talde berri esanguratsuenen artean, gogo gehien sortzen dituena eta aurten espero dezakeguna Dekot taldearen lehen lan luzea izan daiteke esanguratsuena. Aurkezpen EP bat eta gero (lehen maketa esaten zitzaion hori), langa oso goian jarri dute eta ikusmin nahikotxo sortu dute. Ikusiko dugu… espero. 0007047716_10

Mugimendu berriak finkatzen joatea ere espero dut. Empty files taldearen kasua jarriko dut adibide gisa: gutxika eta etengabean, beraien musika “ezberdina” hedatuz joatea eta leku berrietara heltzea espero dezakegu. Agian, gainera, “disko” berria izango dute aurten. Beste hainbat talde txiki ere bueltan eta euren bidea zabaltzen jarraitzea espero dugu, hala nola Haxotz edota Estankona; agian ez dira horren berriak jadanik, baina argi dago ibilbide luzea izan dezaketela aurretik.

Gauza bera esan dezakegu Altxatu talde gazteari buruz: disko berria laster izan beharko lukete, eta horrek esango digu nora heldu daitekeen talde hau…

  1. EHko talde “handiak”

Gure “big guns”-ei buruz hitz egin behar baita, sarri berriak bereganatzen dituzten horiei buruz. Ez dira hobeak ez txarragoak, baina nolabaiteko status batera heldu dira jada.

Eta hala ere, mugimendu gutxi aurreikusi daiteke arlo honetan hasi berria den urtean…

Ez dago oso argi Berri Txarrakek aurten lan berria argitaratuko ote duen ala ez. Antza, duela urtebete zalantza izan zuten: disko berria prestatu ala jotzen jarraitu? Bigarrena aukeratu eta gero, aurten ere albo-proiektuetan aurrera egingo dutela dirudi. Agian zerbait prestatzen hasiko dira, baina ez dirudi aurten lan luze berri bat ekarriko dutenik. Nahiz eta ezin ziur esan… Ez dirudi ezta EPen moda horretara lotu daitekeen taldea izan daitekeenik
Belako - Kultur Kutxa 2016
Belakorengandik zerbait espero dezakegu ostera. EP ala disko osoa, ez dago oso argi. Baina Hamen bira amaitu eta gero (nahiz eta, gaur egun, bira kontzeptua ez dagoen oso argi; jotzen jarraituko dute, behintzat), beraien hurrengo urratsak zeintzuk izango diren ez dago erabakita. Ziurrenik, besterik ezean, kanta berriak prestatzen hasiko direla laster; argitaratu ala ez, beste kontu bat da… Berri Txarrakekin gertatu bezala, posible da baita 2017 goizegi izatea.

Sutagar beraien bira ezberdin horretan murgilduta jarraituko dute (baietz zuzeneko diskoa atera?). Ezin disko berririk espero azkena argitaratu berri duten horietatik: Zea Maysek atera berri du, gauza bera Gatibuk eta Willis Drummond-ek, Sorkun eta Anari antzerako, ez da horren urrunekoa Niña Coyote eta Chico Tornadorenak ezta, ez edo Kaotiko moduko beste asko…

Ziur ordea Esne Beltza / Xabi Solanok zerbait aterako dutela, kolaborazio edota kanta solteren bat bada ere. Antzerako zerbait Ferminen kasuan. Akaso Hesian lan berri batean lanean hasiko dira, baina ez dago oso argi aurten kaleratuko ote duten.

Edonola ere, goiz da: gogoratu Euskal Herrian Durangoko Azoka gerturatzen denean agertzen direla lan gehienak

  1. Talde bereziak

Erdibidekoak sartuko ditugu hemen: jadanik berriak ezin kontsidera daitezkeen horiek, baina handiak edota guztiz kontsolidatuta ez daudenak. Bai, oso sailkapen arraroa da hau…

Oso disko berezia jaso beharko genuke aurten: Ekizaren zuzenekoa. Grabatuta du jada, hortaz azken ukituak ematen arituko da. Bere lehen diskoak denborarekin izugarri irabazten duen horietarikoa izanik, eta bere zuzenekoak duen xarma berezi horren argitan, gogo biziz espero dugun diskoa da hau.Ekiza - WD - Bonberenea

Honengandik gertu ibiliko da Joseba B. Lenoir. Musikari ipurterreak zerbait sortzearen alde apostu egingo genuke, bai bakarka zein beste talderen bati lotuta. Ikusiko. Akaso horrenbeste taldeen itzulerak Sexty Sexersekoak animatuko ditu…

Pertsonalki, Viva Bazooka bikotearen disko/EP berri bat ere espero dezaket, baina horren talde bitxia izanik, auskalo…

Badira beste zenbait talde beraien lekua bilatzen jarraituko dutenak, eta ziurrenik zerbait berria eskainiko dutenak aurten. Rural Zombies edota Libe modukoen kasua da. Espero lehen aipaturiko Estankonak ere kategoria honetara ematea saltoa laster, akaso bakarlariek azkenaldian jasotzen ari diren arreta guztia profitatuz. Haien esperoan!!

  1. Zuzenekoak

Jaialdiei dagokionean, bat nabarmendu behar besteen gainetik: Hatortxu Rock-ek 20 urte betetzen ditu… eta oso formatu bitxia dakar aurten. Talde handi asko, ezusteko nahikotxo, eta oso data polita izatearen itxura hartzen. Handien artean, badirudi LastTour-en bi ikonoek behera egin dutela zertxobait, bai BBKlive zein ARF-k bestetan baino kartel pobreagoa eskainiz; diru kontuak, nonbait. Ikusi behar bitartean ea Donostiako Kultur Kutxak bere goranzko bideari eusten dion.htx20_ss_1_fasea_web_kabezera-800x290

Guk, bitartean, gureei eutsiko diegu: ezin galdu 40 Minutu Rock edota EHZuzenean, Euskal Herriko jaialdi handia!

Eta ezin ahaztu, “bitxien” artean, Bidehuts-ek 10 urte betetzen dituela. Ziur ospakisuna ere bitxia izango dela. Zorionak, talde!

Atzerriko taldeei dagokionean, badirudi Guns’n’Roses-en Bilboko kontzertuak emango duela zeresana: musikalki ez bada ere, sarreren prezioarengatik gutxienez! Hala ere, zenbait talde jadanik gurean izan ditugu, hala nola Sum 41 (sekulako show bat eskainiz), edota laster helduko dira, Me First and the Gimmie Gimmies kasu.

Eta bertoko taldeei dagokionean, talde anitz ditugu biratzen une hauetan, beraz aprobetxatu! Kokein, Willis Drummond, Kaotiko, Huntza, Enkore… Aukera eder asko!

  1. Joera

Talde puntualetan erreparatu gabe, aurtengoan bi joera nagusi antzeman daitezkeela dirudi:

Argi dago revival moduko bat biziko dugula aurten. Pi.L.t, Kerobia ala Ekon moduko taldeak bueltan izango ditugu, eta ziurrenik ez dira azkenak izango: Piperrak-en hondarretatik ere talde berria dugu, esaterako. Zentzua du mugimendu honek: nolabait, iragan garaiak egunekoak baino hobeak direlaren sentsazioa izatea laket dugu batetik; bestetik, musika kontuetan dirua gastatzeko moduan gaudenok gero eta adintsuagoak gara, eta sarri beste garai batzuetako taldeetara egiten dugu… Ez dirudi ordea mugimendu hau diskoetan bihurtuko denik, zuzenekoetara mugatuko direla ematen du. (Bide batez, badakigu zenbait talde ia urtero “itzultzen” direla, Potato kasu: hauek ezin hemen sartu.)16107307_1301853119882462_3541183548981870345_o

Bestalde, zenbait hype fenomeno ere agertzen hasi dira gurean. Agerikoena, nire ustetan, Izarorena da: bere diskoa ez duen, entzun ez duen eta, zenbait kasutan, bere zuzeneko bakar bat ikusi ez duen zenbait pertsonari entzun diot “oso ona” dela esaten. Eta ez dut nik esango ona ez denik, ezta gutxiago ere, baina gurean ere gutxika bada ere hype fenomenoak agertzearen adierazgarri bat iruditzen zait. Gehiago izango ditugu aurten, ziur naiz. Hau ez da ona ez txarra: musika hedatzen den bitartean eta ateak zabaltzen dituen heinean, primeran!

Ziur ehundaka disko berri jasoko ditugula aurten Euskal Herritik, zenbait formatu fisikoan, eta baita soilik digitalean geratuko direnak, bai edo binilora arte helduko direnak ere. Ongi etorriak izango dira denak, eta gogo handiz esperoko ditugu! Eutsi!!

Autoekoizten

Gatiburen CDak agortu ziren, Berri Txarrakekoekin argazki bat lortzeko ilara eraikinaren kanpoaldetik hedatzen zen, Hesianek inoiz baino gehiago saldu zuen… Euskal musikarentzat plaza ona da Durangoko Azoka, eta aurten ez zen ezberdina izango. Jendez gainezka izan dira tabernak eta Azoka eremu bera (aurreko urtetako joera aldatuz), lau egunak busti dituen euriak Euskal kulturari bultzadatxo bat eman zioen bitartean.Azoka

Baina ohiko diskoetxe eta argitaletxeetatik at bazen txoko berri bat aurten bertan. Autoekoizleen Plaza izenpean, beraien lanean sinistu eta berau autoekoizten duten 5 musika talde (eta zenbait idazle eta bestelako) batu ziren stand dotore batean. Ez ziren bakarrak: Zea Mays edota Gatibu bezalako talde errotuek ere autoekoizten dituzte beraien lanak. Baina bai ordea horren ezagunak izan ez arren bide berezi hori jorratzen duten taldeak.

Esperientzia politatzat jo zuten gehienek. Salmentetatik at (onar dezagun, jende gehienek euren xoxak talde ezagunentzat gordetzen dituzte, berdin dio Durangoko Azoka zein edozein hiriburutako Fnac-a izan), bestelako kontaktuak ahalbidetzen dituzte halako ekimenek. Jende berria ezagutzeko aukera, esperientziak partekatu, pasadizo xelebreren bat bizi, prentsaren arreta bereganatzeko uneak, jendeak taldearen izena (gutxienez!) lehen aldiz entzuteko parada, Ahotsenean jotzeko eskaintza… Salmenten gainetik, beste zerbait bada.

Egon ziren bai bertokoen disko guztiak erosi zituzten pertsonak; standera gerturatu eta, musika apenas entzun gabe, talde guztien lanak eskuratu zituzten. Filosofian sinisten zuten pertsona ziren, soinuaren gainetik ideiari bultzada eman nahi ziotenak. Egon ziren baita taldeen musika entzuteko denbora hartu (standean bertan posible zen hori egitea) eta erabaki zutena. Taldekideren batekin hitz egin, lanaren xehetasunak ezagutu, proiektuen jatorriez galdetu zutenak ezagutu zituzten taldekideek. Nondik norakoengatik galdetzen zutenak ziren, eta argazkiak edota sinadurak nahi zituztenak, eta baita paso egiten zutenak ere. Leku gutxik eskaintzen du halako aukera gurean, bai publiko kopuruari zein esperientziari dagokionean.

Autoekoizpenarena sarri izan da hasten diren taldeekin lotutako hitz bat. Beraien lehen frogak egiten dituen taldeen frogalekua. Eta zenbaitetan hala da, baina ez beti. Adarrots taldearen kasua lekuko. Aurten euren 10. urteurrena ospatzen zuten, eta berau ospatzeko CD eta DVD bat besapean aurkeztu ziren azokan.adarrots2

Folk-a jorratzen du talde honek. Eta euskaraz abesten dute (abesten duten kantutan). Beraz ezin esan berain merkatua izugarri zabala denik, ezta gutxiagorik ere. Agian hor aurki daiteke beraien autoekoizmenaren arrazoia. Hala ere, teknikoki oso talde landua da, soinu garbia eta ona dute. Agerikoa da ez direla heldu berriak ez.

Folk nahiko tradizionala egiten dute. Zenbaitetan “euskal” ukitu bat gehitzen diote (ahotsean nabarmena gertatzen dena batik bat, baina ez gehiegi instrumentuetan, izentzen dituen adarra salbu), baina ez da oso agerikoa. Nabaritzen zaie ez dutela komertzialtasunaren bidea jorratzen, esperimentu arraroetan sartzen ez diren arren. Zerbait faltan botatzearren, hor aurki genezake esatekorik: haien soinua bakana edo bereizgarria egiten duen zerbait agertzea legoke. Baina tira, hori norberak erabakitzen duen bidea da (horretarako autoekoizten dute azken finean, inork egin behar dutena esaka ez izateko).

Haxotz ordea hasten ari den taldearen kasu argia da. Bigarren diskoa aurkeztu zuen Bilbo ingurutako taldeak, lehena baino askoz ere zainduagoa berau. Zentzu askotan zaindua, ez soilik kanpoalde politean. Hardcore melodikoa lantzen dutela diote haien hitzek, nahiz eta etiketa hori ezartzeak askotxo mugatzen duen haien soinua idazten duenaren ustetan.

haxotzPertsonalki Lor talde ohia dakarkit burura: musikalki erreferentziaz beteak (bai ingurukoak zein atzerrikoak), disko pare baten beharra izan zuten beraien benetako maila agertzeko (idazten duenaren uste apalean, 3.ean lortu zuten). Haxotz bide horretan dagoela dirudi: beraien soinuaren nortasunaren lehen urratsak agertzen hasi dira (apika ahotsa da haien ezaugarririk agerikoena une honetan), egiten dutenean sinisten dutela nabaritzen zaie, Ahotsenean agertutako saioan gogotsu daudela eta ondo prestatzen dutela haien musika argi utzi zuten… Lehen aipaturiko Lor taldekoek azkar aurkitu zuten beraien txokoa eta zalegoa, eta handik handitzeari ekin zioten. Haxotz lehen urrats horietan dabil, baina horretarako lehen harria ezarri dute: kalitatezko soinua eta kanta borobilez beteriko disko bat dute besapean.

Goiz da oraindik talde honen ideia bat izateko. Une honetan, hazteko aukera anitz dutelaren sentsazioa agertzen dute. Eta hori ona da; hasieretatik potentzialik agertu ezean, asunto eskasa. Kantetan barietate gehiago, instrumentuen oreka nabarmenagoa eta halakoak eskatu ahal zaizkie, baina hori guztia ziurrenik beraien soinua guztiz finkatzen denean helduko da. Ea bide luzea egiterik baduten (lehen aipaturiko Lor ez bezala); momentuz, oso itxura ona duen taldea da hau.

ON taldea ostera crowdfunding bitartez argitaratutako disko bat ekarri zuen, taldearen bigarrena. Itsaso Gutierrez buru duen taldea (jadanik nahikoa talde eta eszenatokitan trebatua berau), rock melodikoa lantzen dute. Soinu garbia eta boteretsua, Itsasoren ahotsaz lagundua, lehen entzunalditik gustuko izan dezakezun horietarikoa da. Agian standean ziren taldeen artean entzule arrunt batentzat errazena suerta daitekeen taldea da hau, halakorik esatea atrebentziatzat jo daitekeen arren musika kontuei dagokienean.

Taldearen (edota, gutxienez, orain arteko diskoen) lotura haria eguneroko gauzak emakumeen ikuspuntutik azaltzean datza. Bere alde ona badu honek: diskoari disko esentzia ematen dio. Gaur egun talde asko dira kanta puska batzuek hartu eta CD batean batzen dituztenak, haien artean inolako harremanik izan gabe. Ez da kasua: hemen gai argi bat dago, lanari koherentzia ematen diona. Bestetik, bere alde txarra izan dezake: taldearen eremuak murriztu ditzake, eta agian zenbait eremutan etiketa “feminista” gehituko zaio. Auskalo. Edonola ere, orain artekoak hortik joan izanak ez du esan nahi etorkizunean ere hortik jarraituko dutenik. Musikalki, dena den, eskaintza oso ona, zinez. Nire aldetik, zerbait eskatzekotan, agian CDaren azal erakargarriago bat eskatuko nieke. Nire gauzak, agian.

Askoz zailagoa zen ordea Khous nafarra bezalako talde baten soinua publiko mainstream baten aurrean agertzea. Metal iluna, industriala, soinuz josia, trash-aren resonantziaz betea, askori ez zitzaion horren entzun erraza gertatuko. Fedea CDarekin agertu ziren Azokan, trilogia baten bigarren alea hain zuzen ere. Gertaera xelebre bat izan zuen ordea talde honek: Azoka lehen egunean, goizez, gehienbat ikastetxeei erreserbaturiko eguna berau, gaztetxo batek standean ziren aurikularrak hartu zituen. Khous-en diskoa zen entzungai une hartan. “¡Qué guapo!” bota zuen irribarretsu eta azkar asko erosi zuen CDa. 5 minutu ere ez ziren pasa koadrillako beste guztiak agertu eta haiek ere diskoa erosi aurretik. Azoka kontuak.

Musikalki soinu ona agertzen du taldeak. Erreferentziaz betea hauek ere, agian berrikuntza falta izan daiteke leporatu ahal zaiena. Baina metalaren zalea izanez gero, emaiozu aukera bat talde honi, kantak ondo osaturik eta egituratuta agertzen baitituzte. Pertsonalki kanta luzeen ez oso zalea (salbuespenak salbu, noski), 4 minututik gorak kanta izateak harritu ninduen, askoz laburragoak baitirudite haiek entzutean. Ziur ahotsen nahasketak (aipaturiko trash-a zenbaitetan eta melodikoa bestetan) zenbaiti atzera egin diela hasiera batean; utzi aurreiritziak albo batera talde hau entzuterakoan.

Eta azkenik, Sobieht. Orain arte aipaturiko talde bakoitza unibertso ezberdin batetik bazetorren, ezin gutxiagorik esan hauei buruz. Bizkaitar hauen kasuan, gertaera xelebrea eurek jarri zuten: Azoka hasi baino astebete arinago inguru erabaki zuten taldearenak egin zuela. Bai, Azokan egoteko aukera lortu eta, handik gutxira, osasun arrazoiak eta bestelako batzuek tarteko, beraiena akabo zela erabaki zuten. Tira.

Autoekoizpenak, noski, ez du taldeen soinua mugatzen. Eta hau guztia esan eta gero, talde bakoitzaren jatorria eta norabidea ere mugatzen ez duela argi dago. Gauza bakar batean zuten lotura taldeek: egiten zutenean sinisten zuten, hartutako norabidearekin ziur eta ados zeuden, eta aurrera jo nahi zuten, beste inoren traba edota esanen menpe egoteko behar gabe. Bizitza luzea halakoentzat.

Hurrengo urtean Durangotik gerturatuz gero, egiezu kasu. Merezi dute. Bestelakoei kasu emateko urte guztia duzu eta.

PD Talderen batek biniloan ezer argitaratu ez izanak harritu ninduen, egia esan!